تبلیغات
آیاپیر (خرم سعیدی ) - شعر بختیاری
 
آیاپیر (خرم سعیدی ) - شعر بختیاری
فرهنگ و ادبیات بختیاری
درباره وبلاگ



مدیر وبلاگ : خرم سعیدی
نویسندگان
نظرسنجی
نقد و بر رسی توسط بازدید کنندگان محترم









وِ اَوِ ِگُل ِ تِیه وا دی نِوشت


کِه اَنشان(1)بِهشتِ وِ اُردی بهشت


1. یکی از نامهای قدیم ایذه


ایمیل مدیر وبلاگ:  khorram_saeedi@yahoo.com     khorram.saeedi@gmail.com
آدرس وبلاگ:  ayapir2.ir 





نوع مطلب : شعر محلی بختیاری، 
برچسب ها : وصف ایذه، محلی بختیاری، خرم سعیدی، شعر بختیاری، شعر لری بختیاری،
لینک های مرتبط :
شنبه 15 فروردین 1394 :: نویسنده : خرم سعیدی

گزنده

دام چی دایل دی

گُود ویرت بُوه وا گُنج ، اِگزه

بعد گادیمه وُ مار

مُو تُونه اِسپاردُم

دَسِ سَیدی احمد

کِه بُوه پشت وُ پَنات

سَیدس دوش اُوی

وِ هُو دادم نَرذی

کِرد پَرپیم تُونِه

بَس دَم هرچه گزندن وُ خزندن من کُه

نَزَنِن نِشت تُونه .

بعد گفتر کِه اَویدُم دیدم

مار و گژدیم کِه خُوه

هُو کِه هَی نِشت ازنه

هَرچه کِه نِزدیکتر

نُوک وُ نِشتِس تیزتر

هو...

 

بهار1394- خرم سعیدی

 





نوع مطلب : شعر لری بختیاری، 
برچسب ها : شعر لری بختیاری، شعر بختیاری، شعر لری، گزنده، خرم سعیدی، شعرگویشی بختیاری،
لینک های مرتبط :
یکشنبه 10 اسفند 1393 :: نویسنده : خرم سعیدی

ری زردی

 

شَو برُمنیده خُوسه ری دنیا // شب خود را روی دنیا انداخته

کِر وُ دی دل مردم وُلاتا چنونه // دود  دل مردم آنقدر در ولایات هست

اَیه اَنگُست کُنی زیر تیه // اگر انگشت در چشم کنی

تیه ای او تینه،دیه نی بینه ککا // چشم چشم را نمی بیند برادر

چه سُوارون که ندارن وِ دل زحم پیاده خوری.// مثل سوار که از حال پیاده بی خبر است

غَمِ سردی بنشسه وِ دل دایل مال // غمی سرد بر دل مادران نشسته است

بَوُیل خُو دونی // پدران را خودت می دانی

رنگ وُ ری زرد چو نین .// رنگ و رویشان مانند نی زرد است .

چُپ چُپی هید وِ اِیل // شایعه  ای در ایل است

وِ گِمونُم کِه زِمین // گمان می کنم زمین

بِقِلیسنیده عزیزی کِه چِنو // عزیزی را بلعیده است به گونه ای که

همه سون غم و دِلن .// همه غم به دل هستند

پُرس وُ جور کیم وِ کُه // از کوه پرس و جو کردم

وُ حتا دار وُ دِرهد وُ بَردا // حتی از درخت و سنگها

 همه گِژ گُپ کِینه // همه سکوت کردند

آخرس گُود وِ مُو بَچَل مال // عاقبت بچه های آبادی گفتند

سَرِ کردی مِن برف؟ // سرت را زیر برف پنهان کردی

رنگ و ریت سور وُ دلت خش // رنگ و رویت سرخ و دلت خوش است

تُو میه وِ کُیَنی؟ // مگر تو کجایی هستی

کِه ندونی بِگِریمون شَوِ شَه // که نمی دانی چرا گرفتار شب تار شدیم

دلِ مردم بِگریده دیلق // دل مردم آتش گرفته و می سوزد

زونیا سست وُ اِلَرسِن وا یک // زانو ها سست و لرزان است

عید اِنی وُر ره ایا // عید از راه می رسد

دسِ مون پیک وُ پَتی // دست همه خالی ست

جیوِ چی می منِ تَنگه دس // جیب مردم مانند کف دست خالی ست

وُ چُنونه کِه کُنه ،شو وُ غَم هُمدری // آنگونه است که شب با غم مردم همدردی می کند

روز نی ورگرده // روزبر نمی گردد

تا نوینه ری مردم که چطو زرد وُ تَهل // تا شاهد روی زردی مردم نباشد

کُیُنه حاکم شهری کِه چُنو دَمبرده // حاکم این شهر خراب کجاست .

                                                          زمستان 1393 خرم سعیدی





نوع مطلب : شعر محلی بختیاری، 
برچسب ها : شعر لری بختیاری، شعر لری، شعر بختیاری، شعر محلی بختیاری، خرم سعیدی، ری زردی،
لینک های مرتبط :
دوشنبه 4 اسفند 1393 :: نویسنده : خرم سعیدی

دارمرگ

"مرثیه ای برای درختان زاگرس"

 

بِخُونین سی دِرَد وُ دار دُندال // برای درخت مرثیه  "دندال"بخوانید

کُلَ هانِ کَنین وُ هَی زَنین زال // کلاه ها را از سر بردارید و ماتم کنید

رسیدِ مرگ  بلگِ نُو بهارون //مرگ برگ نو بهاران فرا رسیده

کُنِن ماتم کُها  غَم هَم دُمبال //کوهها در ماتمند و غمناک

عزیز سَوز پُوشُم رَهدِ اِز دَس //عزیز سبزینه پوشم از دست رفت

بهونانِ بِرُمنینِ  سر چال //در این ماتم سیاه چادرها را از پا در آورید

دِرهد  رَهدِ وِ حال وُ  تَو  گِریده //درخت ها از  حال رفته و دچار تب شدند

گِمونم نی بَرن جونِ سر سال //تصور نمی کنم تا پایان سال دوام بیاورند

 حکیمون نیکنن  دردانِ درمون // دانایان دردی را درمان نمی کنند

وزیرو گوی خَون وُ  اِی کُنن حال //گویی وزرا خوابند و بی خیال

بخَوسی دار وُ خاکا من سرِ کُه // با خواب درختها خاک بر کوه شده

اَویده زندئی تهل وُ دِلا شال // زندگیزجر آور و دلها از هم پاشیده است

کُتل کی کُه  بریده پل اَوِ رُو // کوهها کتل کردنه و رودها گیسو بریدند

نشسن چُمبه هی  هَی ایزنن زال // گوشه ای نشسته و زاری می کنند

بَلیت وُ بام وُ کلخُنگ وُ بَنیَو // درختان بلوط و بادام و زبان گنجشک

سیا پوشن زِ اِی سال وُ زِ اُو سال // از این سال تا سالهای آتی ماتم دارند

چپی خُو اِیزَنه ساز زمونه // زمانه ساز نا غمین چپ می نوازد

زَوونا قلف وُ مِن کُم دادِ دندال // در این ماتم زبانها قفل و ناله "دندال"جاریست

خرم سعیدی زمستان 1393





نوع مطلب : شعر لری بختیاری، 
برچسب ها : دار مرگ، خرم سعیدی، شعر لری، شعربخنیاری،
لینک های مرتبط :
سه شنبه 21 بهمن 1393 :: نویسنده : خرم سعیدی
عید آمد و باز خاک ها بر سر ماست
این خاک قرین جان و نان و دل هاست
صد سال دگر اگر از اینجا گذری
ریزگرد نشسته بر دل و خلق رهاست


بهمن1393 - خرم سعیدی





نوع مطلب : متفرقه، 
برچسب ها : ریزگرد، رباعی، خرم سعیدی،
لینک های مرتبط :
یکشنبه 12 بهمن 1393 :: نویسنده : خرم سعیدی

شعری برای "گاندی"


پادشاه قلب ها

شاه بی جغه و قبه

بی حرم و حریم و بارگاه

"مهاتما"

نه مثل "گنگ" و "برهما" مقدست خوانند

نه رحمتی و نه آیت

کیشت بی آزاری

پیشه ات حقیقت جویی

"مهاتما"

آنگاه که در عبادتگاه "بیرلاهاوس"

به گلوله بستند جسم نحیفت را

روحت را شهید نخواندند

چراغی که نه

شمعی نیفروختند

برای قهرمان اخلاق و مقاومت.

تو نه "شیوا"  شدی نه "ایندرا" نه "ویشنو"

به "نیروانا" نپیوستی

نه "بودا" شدی

فقط آدمی ماندی

مثل بلبل و برگ گل

با "بزی" ساختی و خود را نباختی

خونی از دماغی نریختی

از دروغ و تزویر و ریا

ابزار قدرتان قرن ها

بیزار و بیزار بودی

"مهاتما"

نه از جنس "آگنی" بودی نه "سوریا"

تو انسان بودی و ماندی

"مهاتما"


دهم بهمن1393 خرم سعیدی (مصادف با 30 ژانویه شصت و هشتمین سال ترور گاندی)





نوع مطلب : متفرقه، 
برچسب ها : شعری برای گاندی، خرم سعیدی،
لینک های مرتبط :
جمعه 10 بهمن 1393 :: نویسنده : خرم سعیدی

استاد محمد انیسی نقدی بر یکی از اشعار محلی بنده به نام "ویر گل" در سایت شعر نو قرار داده اند، ضمن تشکر از ایشان می توان با لینک زیر آن را مشاهده نمود.

http://shereno.com/post-24832.html

 





نوع مطلب :
برچسب ها :
لینک های مرتبط :
چهارشنبه 8 بهمن 1393 :: نویسنده : خرم سعیدی

شب سرد

کاروان آینده جوی

در شبی به شوری اشک

در غبار سیاه بادهای غروب

در دشتِ شطِ تاریکِ از خاموشی پر

خوابی سرد را بال گسترده است.

شاخه های نور مثل گدایی غریب

مادری زخم به جان خورده را مانست

غم به رخسار و به دل،پشت کاهدود شب

از ترس ، سر در گریبان داشت.

با ترس،سنگ می شود کلام

غمباد می کند دل شب وحشت زا

از راز نگفته و رفته .

خورشید با ترس،مثل بیوه ای

کهنه کرباسی به سر پیچیده

به ته شب این شاه بی داد چسبیده.

ماه با ترس مثل پاتیل مسی خانه ای فقیر

بر اجاق سرد

کهنه ابری را می نوردد دو باره

باز تکرار تاریکی است.

چشم بلند ستاره با ترس بانگ زن دور

با سنگلاخ ستارگان دیگر

دانه های زرین این کاهدان شب آویزِ شب را

بی کار و بی اثر مثل خیل جوانان

با گامهای مغشوش از ژرفای سایه

و باران اشکی به کشتی پولادین شب

دل آسمان را دریا می کند بی اثر.

در شهر شب همه چیز خواب

همه جا خواب

خاموشی،این شفای دلها،همه جا پهن

ستونی از یخ گاه گداری قلب شب را می نوردید بی اثر.

کودک دل سوخته مادر

تا بامدادان بامداد چشم به راه

فشار دشنه درد بر سینه

آرزومند پا پس کشیدن شام سیاست

فریاد بر می آورد از دریچه پائیز

مگر روشنائی اسیر دیو سفید شده است

همه جا خاموش

تیرگی بر شب بی انتها چیره

شط آسمان از خاموشی پر

پس کجاست روشنائی،آن ساحر هستی.

ای سیمرغ آتشینِ آه

از سینه تپنده روشن امید

گذری کن بر این گدار نا شناس

 

                      "زمستان 1393 خرم سعیدی"

 





نوع مطلب : شعر نو نیمائی، 
برچسب ها : شب سرد، شعر سپید، خرم سعیدی،
لینک های مرتبط :
دوشنبه 15 دی 1393 :: نویسنده : خرم سعیدی

غم شون

گلِ سُورِ مِینِ صَرا،وِ خِجالتِ غَریوون // گل سرخ در بیابن از خجالت غربا

بِنهادِ گیلِ مَینا مِنِ سَر کِ کس مبینا. // گوشه مینایش را بر سر کشیده تا او را نبینند.

مِنِ مَرغ کوگِ نَر هَی،سییِ کوگِ لاس اِ بازه // کبک نر در مرغزار برای کبک ماده می رقصد

گلِ سُور،اِبینِ اِینُو وُ  اِ جُوشه خینِ لارس.// گل سرخ آنها را دید و از خجالت خون به رخسارش دوید

کِرِ بَرد،چَشمِ زَی در،کُنِ وا گلا  چِ  شُوخی // چشمه از زیر سنک بیرون آمد و با گلها شوخی می کند

چُنُو تُند کردِ پانِ //آنقدر سریع می رود

مِثِ تیله زَن کِ مَندِ ،کُرِ نُوریس وِ تَده.//انگار زن جوانی ست که اولین پسرش در گهوره تنها مانده .

*****

نُکِ کُ یَ غُول اَوری،کِ حسیدِ سَر کشیدِ // از قله کوه ابری غول مانند که حسود است سر زده

 نِمد سیا وِ کول وُ  اِ غِرمنِ وُ اِیاهِه //نمد سیاهی به دوش دارد و با سر و صدا می آید

چُنُو تَل تُرُش مِن یَک // اخم کرده و عبوس

مِثِ دَشتوون کِ خرده غله هاسِ مالِ بالا .//مانند دشتبانی ست که زراعتش را خورده باشند.

*****

چُمِ صُو گِریدِ صَرا وُ چُنُو بِرقنه اِز دیر //شبنم صبحگاهی در صحرا آنگونه برق می زند

اِ گُهی کِ بارِ شیشِ بِشِکَسِ مِینِ دنیا // گوئی بار شیشه ایست که شکسته و در دنیا پخش شده

اِ غِرِمنِ پازَنِ کُ وُ اِگُو وِ بَر بَچُونِس //بز نر کوهی به بچه هایش می گوید

کِ اَول بِجُور جاتِ وُ اُسُو بِنِ تُ پاتِ(1) اول جای پایتان را نگاه کنید آنگاه پا یتان را بگذارید

نَکُنِ کِ شیشِ هیردِ،هُو بُووسِ پنجه هاتِ .// نکند شیشه خرده ها پنجه پایتان را ببوسد .

*****

گَلِ مینِ قاش مَندِ، بَرِیل وِ چی پِلِ نَر// گله اتراق کرده،برها مانند گوساله چاق و درشت

دُ بُرون نِیَرن اِز دیر،چِ شا وِ سیلِ لَشکر //بز نر پیشقراول از درو مانند پادشاهی به لشکرش نگاه می کند

سُرُای تاو دادِ وِ مثِ سِیویل نادر // شاخ های تابداده اش مثل سبیل نادر شاه

وُ مییِ شهِ شِور چی،شِنِلِ شَهِ رضا خون. //و موی سیاه آویزانش مانند شنل رضا شاه آویزان است.

سگِ گَلِ مُوش کردِ خُونِ وَندِ سا یَ جازی // سگ گله سایه بوته"جازی" پناه گرفته

کِ نیا دُزی وِ ره دیر، وَرُوانه گَلِ هانِ. // تا دزدی از راه دور نیاید و گله ها را ببرد.

بِنِیَ وِ شُونِ گَلِ، کُلَهِس وِ پُشتِ بُرگس // چوپان را بنگرید که کلاهش را پشت ابرو گذاشته

کَدِ نَشم وِ شال بَسِ،وِ کِرس چَقونِ اَره // کمرش زیبایش را با شال بسته و یک چاقو اره کنار آن شال است

هُو اِنالِ مینِ هَف بَند،وِ غَمِ جَواوِ ارباو // او از غم جوابی که ارباب داده در نی هفت بندش می نالد

کِ پَسِ سِ سالِ دی یا، دُورس وِ هُونهِ شون.//که بعد از سه سال دیگر دخترش را عروس او خواهد کرد.

اِگُ پَریون غَمِ شون،هُو اِی اَرزِ وا دوصد جون// کمکی چوپان می گوید:غم تو هزار جان ارزش دارد

تو بِدِ اَمونِ  جونم وِ غَمت مُو هَم بخونم: // تو اجازه بده تا از غمت من بخوانم:

"دنیا روا بازینِ بِنَ،کارای اجوارینِ بِنَ"// دنیای مکار و کارهای اجباری را بنگر

"حُکما نَپُودِ پیک بِنَ،دلتِ نبازی ای گَگُو"// حکمهای خام و پوچ را نگاه کن و دلت را نباز برادر

 

 

                                         خرم سعیدی- زمستان 1393 خورشیدی

 





نوع مطلب : شعر لری بختیاری، 
برچسب ها : شعر لری بختیارب، شعرلری، شعربخنیاری، غم شون، خرم سعیدی،
لینک های مرتبط :
چهارشنبه 10 دی 1393 :: نویسنده : خرم سعیدی

گُل بُونگ

 

مُو وِ حِسرتِ گلت گُل،چُو بِمیرم اِی دِراهِ// من از حسرت گل رویت بعد از مرگم می روید

وِ گِلم گُلی کِه دایم،همِ رَنگ وُ بُوتُو داره// گلی که مدام رنگ وبوی تو را دارد

مُو تُونِ خُو اِی شِناسُم،وِ تیت یُونِ اِ خُونُم // من خوب می دانم و این را از چشمت می خوانم

کِه اِدی گل مزارم،چُمِ گل تیت دُواره // که گل مزارم را با شبنمچشمت آب یاری می کنی

مُو کِ دی دِلی نِدارُم،بُکُنُم دُها وِ جُونت // من که از دست رفته ام تا برایت دعایی بکنم

چِه بِگُم کِ بَسه زُونُم وُ دُهام اَثر نِیاره // چه بگویم که زبانم بسته است و دعایم بی اثر

مُو وِ خاکِ پات اینم،سِکه زردِ رَنگِ ریمَ  // من به خاک پای تو سکه زرد رویم را نثار می کنم

تُو بکن قَوول جُونُم،یُو کِه قاولی نِداره // تو جان نا قابل ما را که نثارت کردم قبول کن

مُو اَسیرِ خاکِ اِی بُوم وُ تُو کَوگِ کُهساروون // من اسیر خاک می شوم تو اسیرکبک کوهساران

بِفِرِش بُوِ گلی کِه،وِ سَرِ گِلُم بیاره // بوئی را توسط کوه بفرست تا روی گل من بیاورد

مُو کِ هیش کَسِ ندارم،مِنِ دل،بیا سراغم// من کسی را ندارم تا سراغی از من بگیرد

وِ جُز اُو کسی کِ خَرسی، نَمِ دل وِ تیوُاره // به جز کسی که از صمیم دل اشکی برایم بیارد

تُو کِ خُوت خَور نداری،وِ دِلِ خَراوِ ایما // تو از حال دل خراب ما بی خبری

بِفِرشن بُندِهِ کُه،خَوَرُمِ سی تو یاره //  پرندگان کوهسار را بفرست ،خبر مرا برایت می آورند

 

                                                         خرم سعیدی -  پاییز1393





نوع مطلب : شعر لری بختیاری، 
برچسب ها : شعر لری بختیاری، شعر لری، شعر بختیاری، گل بونگ، خرم سعیدی،
لینک های مرتبط :
دوشنبه 1 دی 1393 :: نویسنده : خرم سعیدی

 

هَیجارِ دِل

                                         "بی غمی عیب بزرگی است کز ما دور باد"(ابوالسعید ابوالخیر)

 

چی پِرپِروکِ پایِ شَم،جُونُم اِنُم،بِی بیش وُ کَم // مانند پروانه در پای شمع،بی کم و کاست جانم را فدا می کنم

کَمتر وِ هُو نیدُم مُو اَی،کُه وُ بیاوونِ وَطن // من کمتر از آن پروانه نیستم ای کوه و بیابانهای وطن

دیرُم وِ تُو،کَی دُونِ هُو،حالِ دلِ وامندِ مُو //من از تو دورم،چه کسی حال دل جا مانده مرا می داند

نِی خُوم بِوینُم دیرِ تُو،دنیایِ خُونِ وا تیا // دور از تو دنیای زیبا را نمی خواهم ببینم

چینکِه نی اَرزه بی تو هو،پیل سیا یا یَ شهی.// زیرا این دنیا  بدون تو یک پول سیاه یا یک شاهی نمی ارزد.

***

چی ریِ رُو لَرسِه دِلم،وَختی اِفیچه ویرِ تُو // وقتی یاد تو  در  دلم می جهد مانند سطح رویی رودخانه دلم می لرزد

جُورِ فِشنگِه بَنی،هَی تَش وَنی سَر اِی دِلم.// مانند ذغال آخته درخت"بنه"جرقه می پراکنی و دلم را می سوزانی

هَرسا کِه دلتنگت اِبُوم،پَمبه اِچینُم مینِ گوش // آنگاه که برای تو دلم تنگ می شود،در گوشم پنبه می گذارم

تا کِه نَبینم لیکِ لاک وُ خین وُ هیجارِ دِلم // تا نبینم صدای شیون و خون و امداد وکمک دلم را

اَی،سُو وُ درمونِ تیم،مینِ هُونِ شَو لیزِ تُو // ای عامل بینائی و درمان درد چشمم که او شب پناه توست

عیست کِ نیدک مینِ یُو،ایگوی قلاپیک تیام // عکس رویت که در چشمم نباشد انگار کلاغ چشمانم را در آورده است

دیرِ تُو،روزا سیم شَوِ،گُرتاگُر دِل کُررَوِ// دور از تو روزگارم تاریک است و دلم تاول زده

بارِ غَمِ دیریِ تونِ،کُهِ تِنَوش هَم نی کَشِ.// غم دوریت را کوه " تنوش " هم نمی تواند تحمل کند

*****

اَی قافله شَو،دی بِرو،وی مِلکِ پُر غم یَ دَمون // ای قافله شب دیگر از این مملکت پر غم یک لحظه بگذر

دی رنگ خینِ دل گری،شَوگار وُ روزِگارِمُون// دیگر این زمانه و روزگار رنگ خون دل گرفته

اِی گوی بُرینِ نافِمون،وا خین جیر مین ای زَمُون (1)//گویی در این زمانه ناف ما را با خون جگر بریده اند

هَردَم اِجهه جورِ باد،یَتِه خَشیِ مَندِ  جا // این مقدار اندک خوشی باقی مانده مانند باد در گذر است

فِرگِ خَشیِ اِی زَمون،چی جِند اَوی وُ بِسملا // فکر خوشی در این زمان فراری ست مانند جن و بسم اله

مین اِی زمُون پُک مَردمون،تئمارزوِ  نُون یَ دَمون // در این زمان،مردم لحظه ای آرزومند نان هستند

اِی گُوی اِگردِن روز و شو،دین جُون بلا واویده سُون // به گونه ای دنبال نان هستند که گویی نان تکه ای از عمر گمشده آنان است

 

(1)"ناف وا خین جیر بریدن" کنایه از شومی و نحوست دائم است

پاییز 1393شهریار خرم سعیدی





نوع مطلب : شعر محلی بختیاری، 
برچسب ها : شعرلری بختیاری، شعر لری، شعر محلی بختیاری، هیجار دل، خرم سعیدی،
لینک های مرتبط :
یکشنبه 16 آذر 1393 :: نویسنده : خرم سعیدی

کُهِ قارون

 

"به قارون نشینان با صفای بی مدعا "

 

 

گَنجی وِ کُنجِ پِنهون،جُورِ بهارِ قارون //بهار در کوه قارون مانند گنج پنهانی است

هَرچی اِخوی اِبینی،خلوارِ صد هزارون //هر چیزی بخواهی خروارها می بینی

اِی گوی کُلِ جهونِ نانِ وِ کُولِ اِی کُه // گوئی تمام نعمات دنیا را روی این کوه گذاشته اند

یا کُل اَوای دنیا  اِز رُو وُ چَشمه سارون // یا تمام آبهای دنیا از رود و چشمه آنجا جاری ست

عرط گُل وُ گلاوِ هَر جا رَسه یَ بوئی // عطر گل و گلاب است و هر جا بوئی به مشام می رسد

اِی گُی خُودِ بِهشتِ مندِ وِ نَو بهارون // گوئی خود بهشت است که در این نو بهار به جا مانده

اَورِ تَری اِریزه دایم وِ کُول کِنارس // ابری نو رس دائم به اطراف او باران ریز است

جُورِ شَهی تِکی زَی، هَی اِی نِیَرِ بارون // او هم مانند پادشاهی تکیه داده و باران را تماشا می کند

یَ جا تُلی وِ کافور،یا مَرغِ پُر اَوندول //جائی انبوهی کافور دارد و جای دیگر مرغزاری از " اوندول"

یَ جا دیه اِ بینی هرچی اِگُوی فَراون // جائی دیگر آنچه تصور کنی به وفور می بینی

اِز بُوی لَئلِ وُ گُل،اَورِ حسید ارُونه // ابر حسود از حسادت بوی گل و لاله می راند

لَشکر کَشه گَشه دَس،جُورِ شهای دورون //لشکرش را و دست درازی می کند مانند پادشاهان گذشته

اُو بانِدیَل وِ لَشکر،دایم کِ گُوش وِ زَنگن // آن لشکر پرندگان مدام منتظرند و آماده 

فِرمون بَرن وِ درگا، چی حضرتِ سُلیمون // تا اوامر تو را مانند امر حضرت سلیمان اجرا نمایند

گَردن زَنُم کِ خُونا،نُومِ تُو کُهِ قارون // اقرار می کنم نام تو را بخوبی قارون انتخاب نمودند

قارون وِ درگه تُو، هِدک  گدای بی زون // چون "قارون"به درگاه تو گدائی ست که از تعجب لال شده

تا تی بَد بِره دیر،فنجا وِ دَو کنن دی // تا چشم زخم از تو دور شود،دانه های اسپند در آتش می دوند و دود می کنند

سی نَرِذ کِردِ رُوشِن،شَو آسِمون چراغون // برای نذر تو، شب آسمان را چراغانی کرده است

                                           

 

                                                         پائیز1393 هرمزگان- خرم سعیدی





نوع مطلب : شعر لری بختیاری، 
برچسب ها : شعر لری بختیاری، شعر لری، شعربختیاری، وصف کوه منگشت، خرم سعیدی، که قارون،
لینک های مرتبط :
شنبه 1 آذر 1393 :: نویسنده : خرم سعیدی

              گلِ کهسار

گُل وِ کهسار اِی زَنه،اِی گُو مَزن اَفتو کِ مُو(1)// گل در کوهسار روئیده که رشک آفتاب است

زَیدُمِ چَرتُول مِنِ سَر،آسمون تی واکُنِ // چتری به سر زدم تا چشم آسمان روشن شود

روزِ وِ افتو سِیا کرده گل بایُم وِ ناز // ناز گل بادام  روزگار آفتاب را تباه کرده

رَهنِ وُر مَه بَسِ تا  تی آسمونِ خین گِری // راه را بر ماه بسته تا چشم آسمان را خون گرفته

"ایسِفِ مِرصی" اَیِ  اِی دِی گلا کهسارنَ // یوسف مصری اگر گلهای کوهستان را می دید

دَس اِی شُشت اِز "زلیخا"وُ کَلو کُ گِر اِبی // زلیخا را رها می کرد و دیوانه می شد

کَوگِ نَر چِرنِ وِ سَر  اِی گُوی بَلا کِردِ لُفِ // کبک نر آنقدر زار می زند گویی جفت خود را گم کرده

اُو چُنُو ناله مَنی کُر"قیس"کَلو یا اُو پیای کُ کَنِ //آنچنان می نالد گوئی مجنون یا فرهاد است

اَر کِه دِندونِ طَمَ  گُل کِردِ صیادی وِ کُ // اگر دندان طمع صیادی در کوه گل کرد

پازَنُون پا گِر مِن شَولیزِ وُ حَیرون گُلن // بز نر کوهی در پناهگاه پای بست دیدار گلها هستند

رَهگُدرد وَختی نیره لشکر گُل هِد وِ دَو // هنگام که رهگذران به لشکر گلهایی که در میان هستند می نگرند

تا کِه بینه زَهلِ دِر ایبو یُو هَم کارِ گل // زهره ترک می شوند این هم از خاصیت گلها 




ادامه مطلب


نوع مطلب : شعر محلی بختیاری، 
برچسب ها : شعر لری، شعر لری بختیاری، شعر بختیاری، گل کهسار، خرم سعیدی،
لینک های مرتبط :
پنجشنبه 15 آبان 1393 :: نویسنده : خرم سعیدی

آه

اَی اَو وِ چالِ(1) آ // ای آه بی اثر (بی عرضه)

اَی آهِ پا وِ ما // ای آهی که در حال تولد هستی

هَی تَو خُوری وِ یَک // دائم در حال پیچ و تاب هستی

پیتی وِ مینِ دِل جُورِ تَنیرِ دیو // در درون دل مانند تنور دیو تاب می خوری.

رِی آسمونِ شَ // می روی  به آسمان سیاه

چی یالِ شَو بُلُند. // مانند یال شب بلند هستی.

اَی گُر گِریدِ آ // ای آهی که زبانه می کشی

سالُونِ آزِگار // سالیان متمادی

چی هَف سرِ هَفی // مانند افعی هفت سر

فیچی وِ مینِ دل،شِیو اِی خُوری هَمس// در دل می پری و می آشوبی

سُوسی وِ مینِ شَو،اِز دَسِ شَ زَمون // از دست زمانه سیاه در شب می سوزی

خُونی وِ گوشِ مُو،سُوزُنُم آسمون// در گوش من می خوانی که آسمون را می سوزانم

وِیرون کُنم هَمی،کاخ ستمگرون // کاخ ستمگران را ویران می کنم

گُمبَک زَنم هَنی،مِردونه وار مُو // هنوز می توانم مردانه وار به پرم

شُمشیرِ مین لَتی(2)،یَ دَو کَشُم کُشُم// شمشیر در سیاهی پنهان شده را می کشم و می کشم

دِیونِ اِی جِهُون. // دیوان این جهان را .

گُودُم تُو نَتری،اِشکِ بُلورِ تُو // گفتم تو نمی توانی زیرا بلور آه می شکند

زُورت دِ نِی رَسه،خینخواریل دَلُو// تو زورت به خونخواگان نمی رسد،آنها بزرگ هستند

مِین اِی زَمونِ شَ،وا اِی حَصار تَنگ // در زندان این روزگار سیاه

خِشت خشت کاخَلا // خشت خشت هر کاخ

 وا حَیفی هُنو،اِز خین مَردمون. // و زیبائی آن از خون مردم است.

هرچی کِه هِد حَلال،هیشکِی نَخواسِ تا // هر چند مباح است اما تا کنون کسی خواسته

بازخُواس کُنِ هُنَ،خینخوارِ نا کسَ // از خونخوار نا کس بازخواست نماید

تَینا تَری وِ چَ رازت بُگی یَواش // تنها می توانی آهسته رازت را به چاه بگوئی

گاشِ یَ رُوزگار // شاید روزگاری

نَینا وِ چَ دِران،دیلق وَنِن وِ جُون // نی ها از چاه بیرون بیایند و آتش بزنند به جان

"تیمورِ" هَر زَمون.  // کسانی مانند "تموچین"(چنگیز) هر زمانه را .

 

1-     "اوچاله ریز"کنایه از آدم بی عرضه و ترسو است

2-    "شمشیر از لتی در آوردن" کنایه از نترس بودن و شجاعت داشتن است

                                         پاییز1393 هرمزگان خرم سعیدی





نوع مطلب : شعر لری بختیاری، شعر نو محلی بختیاری، 
برچسب ها : شعرنو بختیاری، شعرنولری، شعرلری بختیاری، شعرنولری بختیاری، آه، خرم سعیدی،
لینک های مرتبط :
پنجشنبه 1 آبان 1393 :: نویسنده : خرم سعیدی

خین ریز

 

" تیمور" تیا و ری اَفتو // تیمور(چنگیز) چشمها و روی چون آفتاب

شُمشیر وِ دَس،دوتا ککا سه // دو نوکر سیاه شمشیر به دست

هیدن کِه مدام دَشتِوونس. // دایم نگهان آن دشت هستند

اُردی شَهی وِ دَو وِ دینس // سپاهی سیاه دنبالش دوان هستند

کِنجِن وُ دِراز جُورِ دَریا. // مواج و مانند دریا طولانی .

هَرکَس کِه اَوِ وباس هُمبَر // هر کسی که با او برابر شود

مِهرس نَتَرِ کُنِ وِ سَر دَر.// نمی تواند مهر او را از سر بیرون کند.

اَمداد اُوَی وِ ایلِ مِرزنگ // از لشکر مژگان آگاهی رسید

سی دار وُ دِرهد وُ بَردِ کهسار // برای سنگ و درخت کوهسار

گَو،رَد بِیوین اَوین قایم // که ای برادران خود را پنهان کنید

اَندی مِن گردنس اِمَنِ // در غیر این صورت در گردنش می ماند

خینِ هُو کِه واسِه وُ کُنه سَیل .// خون هر کسی که بماند و تماشا کند.

سُلطونِ غمه وُ جاس گُلِ دل // او پادشاه غمهاست و جایش در گل دل

مِهمونِ وُ هَم خدای منزل. // هم مهمان است و هم صاحب خانه.

*****

ای جفتِ تیی کِه بُردِتِ هُوش // این چشمانی که تو را مفتون کرده

ویرت بِرِ مِن تیای دنیا // رها کن و به چشمان زیبای جهان بیندیش

وُر دل کِه نِشَس نِشت خنجر // هنگام که نیش خنجر به دل می نشیند

"تیمور" تیه اِبو گِلی گِر. // چشمان چو چنگیز خون ریز گلو گیر می شود.

اَر غیرتِ تُو وِ چندِ خاره // اگر به اندازه خار غیرت داشته باشی

نِشتی تُو بِزن وِ دَسِ دِشمن // دست دشمن را نیش بزن

اَر بادِ وَزون وِ خاکِ ایرون // اگر باد وزان بخواهد از خاک ایران

اِی خواس بَرِ کُنه مِنِ سَر // ببرد و بر سر خودش بریزد

کَمتر تُو وُِ مُرغِ حُونه نیدی // تو از مرغ خانگی کمتر  نسیتی

وا نُک تُو بِزن هُونِ بِکن دَر //  او را نوک بزن و بیرون کن

*****

وَیرُنه اَوی دلای دریا  // دلهای دریایی ویران شد

سی گُسنه دلا وِ مینِ دنیا // برای دلهای گرسنه در دنیا

پُر ناله وُ شیونه هَمِ مِلک // تمام سر زمینها در حال ناله و شون است

سی نونِ پَتی کُنِن چِ غَوغا // برای لقمه نانی خالی چه غوغایی به پاست

رِ  خارِ خَلی وِ مینِ هَر دل // اگر خار کجی در دل برود

وا ویر نیا دیِ تیِ کال // دیگر چشم قهوه ای به یاد نمی آید

وَختی کِه دِلی مِنِ قَفس بُو // وقتی دلی گرفتار قفس باشد

یا جُوِ  وِ صَور وا بِپوشی // یا باید جامه صبر به پوشی

یا گُرز گِری وِ دَس وُ کاردیم // یا وسایل مبارزه را آماده کنی

چی"کاوه" وِ وَر کُنی یکی چَرم // مانند کاوه آهنگر چرم بپوشی

تا پاک کنی وِ ری دنیا // تا از روی دنیا پاک کنی

"ضحاک" دِلِ زَمونه شیم . // ضحاک شوم دل زمان را .

 

                      شهریار،پاییز 1393 خورشیدی خرم سعیدی

 

 





نوع مطلب : شعر لری بختیاری، شعر محلی بختیاری، 
برچسب ها : شعر لری بختیاری، شعر لری، خین ریز، خرم سعیدی، شعر بختیاری،
لینک های مرتبط :
یکشنبه 20 مهر 1393 :: نویسنده : خرم سعیدی

جُووِیِ گل// پیراهن گل

گُل دار ِکُنِ ناز،سَرِ بایمِ پاری// گل برای درخت بادام ناز می کند

کَوگُون اِنِهِن وُر مِنِِ سَر کُه نِ  وِ زاری// کبک ها از ناله و زاری کوه را بر سر خود گذاشته اند

اَورانِ بِنَ هَی اِغُرُمنِن وِ هَیاری// ابرها نیز برای همکاری صدا می کنند

تا تیت اِکُنِ کار هَمِ جا نَشق وُ نِگاری// تا جائی که چشم می بیند نقش و نگار است

اَو دارِ اِ خُونِ وُ اِرِ سایِ یَ داری// آب دار آواز می خواند و به سایه درختی می رود

صَرا اِ کَشِ نازِ گُلِ بادِ بهاری// صحرا ناز ِ گل بادِ بهاری را خریدار است

بَلگِ نُو اِرَصقِ وِ سَرِوُ کُولِ دِرَدا// برگهای نو رسته بر سر و دوش درختها می رقصند

اَمسال خَشِ پُک هَمِ چی وَی وِ دیاری// سالی خوش است همه چیز ها در آمدند

اِز قارچ وُ بُسُور وُ تَرِ وُ تازِ اَوَندُول // از قارچ و " بسور و تره و اوندول" تازه

تا گُمبِ کِلَوس، اَندَش تَش وَندِ وِلاری// تا غنچه کرفس و"اندش"که اندرون رامی سوزاند

کُر کِر منشین دی کِ نَجا صَور وُ قَرارِ // ای پسر غمگین منشین که جای صبر و قرار نیست

دنیانِ بِنَ پُک هَمِ وابیدِ بهاری// دنیا را بنگر که همه جا بهاری شده

گَه اَور،زَنِ چادر شَهسِ سَر بُسُون// گاه ابر چادر سیاهش را روی بوستان می گسترد

خندِ گُل اِگو،رَدِ زِمِسوُن وِ چِ خواری// گل می خنند و می گوید زمستان با چه خواری  رفت

کُه وُ دَمَنس خیفِ منی ری اَروسِ// کوه و دامنش همچون عروس زیباست

سُوسِ دِلِ مِو سی هُو نِشَسِ وِ بیآری// دل من به حال کسی که تنبل است و نشسته می سوزد

(وزن شعر رجز مسدس محذوف- مستفعل مستفعل مستفعل فع لن- )        

                                   پاییز 1393 هرمزگان- خرم سعیدی

 





نوع مطلب : شعر محلی بختیاری، 
برچسب ها : شعر لری بختیاری، شعر لری، شعر بختیاری، خرم سعیدی، جووی گل،
لینک های مرتبط :
چهارشنبه 2 مهر 1393 :: نویسنده : خرم سعیدی

مرگ افتو

 

اَفتو کِه رَدِه وا هُوش// وقتی آفتاب از خود بی خود شد

ذِر اِی خُوره چواسِه// وارونه می گشت

تینا وِ دَشتِ شَوگار// تنها در دشت شب

ساسَم وِ ترس سَواسِه// حتا سایه اش نیز از ترس همراهش نبود

وا داغ ظلم دَورُون // از دست ستمهای زمانه  است

اِی گُوی گِریسه شوگار //  گویی که شب او را گرفتار کرده است

خین اِی دِراره شُوناس// از دوشش خون می چکد

وِ دردِ روزگارون.// از درد زمانه.

دریا وِ حال افتو// دریا به خاطر همدری با آفتاب

هَی ناله وُ گُدردِه// دائم ناله می کند و می گذرد

نا شادیزَمونه// نا سازگاری زمانه

دَسی نها وِ جیتس // گلو او را چنان فشرده

چی تپتپو مِنِ خَو.// مانند کابوسِ خواب .

کِز کِردِه بادِ سَردی// باد سردی از ترس در کوشه ای پنهان شده

اُوطَو کِه تا نَجُومِه// آن گونه که آب تکان نخورد

اَو مینِ کُمِ دریا// در دل دریا

از ترس شَه زَمونه.// از ترس روزگار سیاه .

اَورا وِ فاتحه افتو// ابرها برای تسلیت آفتاب

قامِن وِ زیر چادر    // در زیر چادر پنهانند

تینا تَرِن گریوِن// تنها می توانند گریه کنند

یا مینِ کُم بِخُونِن .// درون سوز هستند .

وا آه سردِ اِی شَو // با آه سرد شبانه

دنیانه بُردِسه خَو// دنیا را خواب برده است

شَه چادر ی وُ افتو// آفتاب و سیاه چادری

محکوم حکم دَورُون.// محکوم دوران شده .

هرچی که داد ای زی// هر چه فریاد می زد

پُر بیدِ گوش بالا// گوش بالا نشینان نشنید

مُو سی تُو وِ تُو سی مُو// من برای تو تو برای من

وایک بیَو زنیم زال// بیا با هم زاری کنیم

سی نورِ کُورِ افتو  // برای کوری خورشید

شَوخی زنیم وِ شَوگار.// به این شب شبیخون بزنیم .

 

                    تابستان1393 خرم سعیدی





نوع مطلب : شعر محلی بختیاری، 
برچسب ها : شعری به زبان بختیاری، شعر لری بختیاری، شعر لری، مرگ افتو، خرم سعیدی،
لینک های مرتبط :
شنبه 8 شهریور 1393 :: نویسنده : خرم سعیدی

انتقام

 

"برای کودکان جنگ"

باغ سیاه شب

چون روی خوب دیو!!

مشکی ترک ز قیر.

بخت جوان نما

خوابیده رو به پشت

اندوهها به دل

با اشکها به مشت

یابم کمند چاره،در چاه ویل شب

گشته صفیر مرغ ،زندانی قفس

خار،آموخته گشته به خون گل

حریفان،نقاب به چهره کمان به کار

باشد کمند آرزو ،تنگتر ز چشم مور

پیراهن شکیب ،گردیده تنگِ بر

اکنون که روزنو ست ای عزیز

جز من وَ تو،کدامین درخت،به خون عزیزش نشسته سخت

امیدِ یار و، تقصیر دیگران به چند.

آی رفیق راه،پل آنسوی رودها ست

و شوکران را نام دیگری .

سگان تیز تک زمانه دانند

گر گرگ بره را ربود

 گوزن کوه،گردن افراز است

و آهوی گرم خیز بیابان، به تک .

شیران سرمست زمانه به خواب

بینند پنجه شیرافکنی کمین

مثل ققنوس و خاکسترش، مدام.

 

                 خرم سعیدی تابستان 1393 - شهریار





نوع مطلب : شعر نو نیمائی، 
برچسب ها : شعرنیمائی، انتقام، کودکان جنگ، خرم سعیدی،
لینک های مرتبط :
شنبه 1 شهریور 1393 :: نویسنده : خرم سعیدی

تاریخ


"برای ملت های آسیب دیده از جنگهای تحمیلی"

 

اُ زَمون کِه مینِ دل گِریوه بَرد // هنگامی که اشک سنگ درون ریز بود

سینه ها وِ دَردگِریوه جورِ اَورِ سَرد // دلها  از درد مانند ابر سرد گریان

اَفتو وُ هزار آسمون وِ زادِ دَرد  // آفتاب و هزاران آسمان از  درد

سرنهانِ پشت سینه قام اَوین وِ دردِ مردمون // سرشان را پشت سینه ها پنهان کردند به خاطر درد مردم

قلفِ سینه های دِشمنو،بی کِلیت مهر //  قفل سینه های دشمنان بدون کلید مهربانی

لشکری چه سیلوی، حونه کَن خراو کُن // لشکری همانند سیل خانه ویران کن

برق سُم یابو وُ ،گُرز وُ تیرکوون وِ رَو // برق سم اسبان،گرز و تیر و کمان در حال کار

جور مُور وِ پشت دَشت شو اَوین // مانند مورچه از پشت دشت شب روانه شدند

تُرک یا مُغول،عروی پاپتی وُ روم // ترک و مغول و عرب برهنه پا و یا رومی

دَسِ سُون وِ خین،جورِ پِنگ اِژدهای سُور // مانند اژدهای سرخ  دستشان به خون آغشته

آسیو وِ خین مَردمون رونه کین وُ رَهن // آسیاب با خون راه می انداختند،رفتند

بَچلِ سَوا، زِنگَلِ گُون سَر اِی بُرین // بچه های کوچک و زنان آبستن را سر می بریدند

کینه بی وُ اِنتقام،ره وُ رَسمِ هَر زَمون // رسم هر زمانه کینه جوئی بود و انتقام

صُول کردن هُنُو، عهد گرگ و میش بی // صلح کردن آنها مانند پیمان گرگ و میش بود

فَرخ هیش نداره دی // هیچ تفاوتی ندارد

نادر خُومون وِ هند،یا کَلوی رُوم وُ دی// تفاوتی ندارد نادرشاه در هند یا  دیوانه روم(آتیلا ) و دیگران

گرگِ هار و مس بین، فاتحون ای جُهُون // فاتحان این دنیا گرگان هار و مستی بودند

مین اُو زَمون،بَختمون بلااَویده بی،مِنِ غُوارِ روزگار // آن هنگام، بخت ما در غبار زمان گم شده بود

هیش نداره حاصلی،خین خوری و ظلم دی // ظلم و خون خواری ثمری ندار

زندئّیِ مَردمون اسیرِ پنگ دال // زندگی مردم اسیر سرپنجه لاشخورها

دل هزار ساله پیر،جُورِ پیفه درخت // دل مردم مانند پوسیدگی وسط درختی پیر

داغ ری لو وُ دلا نهاده بی وِ قهر // از درد  داغ بر لبها و دلها گذاشته بودند

دلگرون زِ دَسِ مَه وُ اَفتو وُ زَمون // از دست زمانه حتی ماه و خورشید نگران بودند

دردِ مِردوَنی،تیخ،بیخ دل کشیده بی  // دردی مرد افکن تیغ بیخ دلها کشیده بود

نَرمه شَرم وِ تیگ،دُون قلف وُ زُونیا بغل // شرمندگی به پیشانی، دهن ها بسته زانوان بغل گرفته

ری سیای قرن،جور فلصهای سال،هی دوارته یا // این روی سیاهی قرن مانند فصلها تکرار می شود

چینکه نه تره که هو، مشکلینه حل کنه // وقتی نمی تواند مشکلی را حل نماید

په وِ درد نی خوره،هَرچه تاریخ اِگُن،وِ هَر زمون // پس به هیچ دردی نمی خورد آنچه را تاریخ می گویند

کاشکی وُجاقِ جَنگ،کُور اَوِه بُوُره تُهم هُو // کاش آتش جنگها خاموش شود و نابود گردد

جای آهنای جنگ،گل بیا وِ بار وِ هَر دیار// به جای ادوات جنگی در هر ولایتی گل به بار بیاید

 

 

                                                 تابستان 1393 خورشیدی خرم سعیدی

 





نوع مطلب : شعر محلی بختیاری، 
برچسب ها : شعر لری بختیاری، شعر محلی بختیاری، شعرنیمائی بختیاری، تاریخ، خرم سعیدی، شعر نو لری بختیاری،
لینک های مرتبط :
چهارشنبه 15 مرداد 1393 :: نویسنده : خرم سعیدی

سخن بعضی از بزرگان درباره شعر

-        شعر اولین فعالیت های زیبا شناختی ذهن بشر است.(س. اسپرگ)

-        اگر تعریف شعر مطلقاًممتنع نباشد این قدر هست که تعریف دقیق و صحیح و جامع آن دشوار می باشد. (لارومی گیر)

-        ولتر،شعر را موسیقی روح های بزرگ و حساس می خواند.

-        شعر یک نقاشی است که زبان دارد و یک زبان است که نقش می انگارد.(مارمونتل)

-        شعر نغمه درونی و زبان فراغت و احلام است.( لامارتین)

-        شعر آن موسیقی است که هرکس در درون خود دارد.(شکسپیر)

-        بدان که شعر را ادواتی ست و شاعر ی را مقدماتی که به هیچ کس را لقب شاعری نزیبد و بر هیچ شعر نام نیک درست نیاید.اما ادوات شعر کلمات صحیح و الفاظ عذب و عبارات بلیغ و معانی لطیف است که چون در قالب اوزان مقبول ریزند و در سلک ابیات مطبوع کشند آن را شعر نیک خوانند و تمام صنعت جز به استکمال آلات و ادوات آن دست ندهد و کمال شخص بی سلامت اعضاء و ابعاض آن صورت نبندد.(شمس قیس رازی)

-        بهترین تعریف شعر خوب آن باشد که یک باره آدمی را دستخوش احساس  های تازه و ویژه یی می سازد،احساس هایی که با زبان فاخر شعر انگیخته می شوند.(شمس قیس رازی)

-        زبان شعر زبانی کارکرده و دقیق و صیقل یافته است و در آن هیچ گونه سهل انگاری و مسامحه روانیست،زیرا که هم هدف و غرض آن بسیار دقیق تر و عالی تر از زبان گفتار و زبان نثر است و هم توقع شنونده و خواننده از آن بیشتر است. برای همین دقت و ظرافت بیان است که شعر در خاطر ها می ماند.(دکتر خانلری)

-        در همه زبان ها اصول فصاحت و بلاغت بیشتر تابع زبان شعر است زیرا که در ساخمان آن دقت و مراقبت ذهن به کار رفته است،نه زبان گفتار که با وسایل و لوازم جدا و خاص برای بیان معانی و حالت دارد و نه زبان نثر که جز ابلاغ معانی ساده و صریح وظیفه ای ندارد.(دکتر خانلری)

-        فصاحت یعنی عالیترین درجه استفاده از اصول ملفوظ  کلمات و چگونگی ترکیب آنها .و تنها زبان شعر است که می تواند به این مقام برسد.(دکتر خانلری)

-        شعر این است که چیزی بگوئی و چیزی دیگر اراده کنی.(روبرت فراست)

                                                 خرم سعیدی – تابستان1393خورشیدی





نوع مطلب : متفرقه، 
برچسب ها : درباره شعر، سخن بعضی از بزرگان درباره شعر، خرم سعیدی،
لینک های مرتبط :

هُمدرد

 

" برای کودکان مظلوم جنگهای ظالمانه"

 

نالشِ دریا اِزَنِه سازِ چَپی رُوز وُ شَو، سی چَپَو//ناله های دریا آواز غمگین سر می دهد برای این قتل و غارت

دُزگَلِ دَورون اِبرن جَونِ مُون،بی اَمون // دزدهای زمانه مهلت نمی دهند و جان ما را می گیرند

وا پَلِ اَو،گُوم مُو دل دردِ خُوم،چی تُونُم // با موج دریا درد دلم را گفتم که مانند تو در خروشم

سَر کُوِه دریا وِ دَرد، وا یَه بَرد // دریا از درد سر خود را به سنگ می کوبد

اَقِه دِره جُورِ یَه کُر مُرده دا،وا صدا // گریبان چاک می کند،مانند مادر پسر از دست داده

سینه وِلِنگ واز وُ قُرُمنِه هَمَس ،یه نفس // سینه اش باز است دایم می غرد

غمِ پسین، خین وِ مِرزِنگ اِچکونه وِ اَو، آفِتَو // غم غروب خون خورشید را با مژه در آب می ریزد

مین دِیُون دوزخ شو قام اَوی،چی هَفی // مانند افعی در دهان دوزخ شب پنهان شد

حُوشه مَه مین اَو،پَل بُوُریده یَدَو // خوشه مهتاب در آب گیسو بریده است

سر اِنِهُم چی کلو،دینِ هَمو مَهیِ نُو // مانند دیوانه به دنبال ماه نو می روم

چی ری ماتِ دَدوو،مین عزای گگو // مانند روی از حالت افتاده خواهر در عزای برادر

ناله کُنه مرغ گرفگار،زار. // مرغ گرفتار ناله زار می کند.

* * * * *

وُوُی کِه پِرپِر اَوی، روز دی،سَر شُمی // ای وای که روز در اول شب پرپر شد

تا که تیه کار اِکُنِه شَو پتی،روز نی // دیگر روزی نیست و تا چشم کار می کند شب است

تَحل اَوی مزه روزا دیه،خَرس نَبُوره تیه // روزگار تلخ شده ،اشک چشم تمام نمی شود

یون که تو بینیس و دیر روز نی،گول زنی // اینکه از دور می بینی روز نیست،فریب دهنده ایست

زردی خاکه، کِه وِ تَرسس بُری،رنگِ  ری // زردی خاک است که ترسیده و رنگش پریده است

تحلی زُورخندِ یَه افتو دیَی،جُورِ یَه زردی نی // خنده تلخ و به زور خورشید است که مانند نی رنگ ندارد

منده تَه شَوی شَه، رَوزُمِ نُور،سی یه کور // در انتهای شب سیاه روزنه ای برای کوران وجود دارد

بیدِ بِنه وَنده چِه وازیر سَرس،خَرس اِریزه پرس// درخت بید را بنگر از خجالت سر به زیر افکنده و اشکبار است

من قفس سور اِسُوسیم همه،یه دَفه // در این قفس سرخ همه ما با هم می سوزیم

یخ ازنه اورِگریوه دیه،مین تیه // دیگر اشک نیز در چشم یخ می زند

خنده وِ لوا اِدُزه دردِ مِرد،وُوُی کِه دنیا چه کِرد // دنیا چه کاری کرده که حتا درد خندرا از مرد دزدیده

آینه ری بَسه یَه زنگار تحل،سی بَچَل // برای کودکان،آیینه رخسار زنگار بسته است

برف میا،ری سیا،سی بچُون،اِی زَمون // به خاطر بچه ها موی سفید شده،رخساره  سیاه است در این زمان

پای امیدمون منِ زنجیر غم، بَسِهِ دسِ سِتم // پای امید واری در زنجیر غم و بسته ستم است

شیر دلِ کِردنه زنجیر پیر،وَختِ دیر // دیرگاهی است شیر دلها را اسیر زنجیر کرده اند

دَس وِ جیتُم اِنه یَه بُضغِ تَر،اَفتوِ کردن لِور // بغضی تازه گلویم را گرفته زیرا آفتاب را پنهان کردند

دیه وِگوشی نیا، بونگ قلا، یا شغال،مین مال // دیگر آواز کلاغ یا شغالی در این آبادی به گوش نمی رسد

منده گل حسرت و آه بلند،وا کمند // گل حسرت و کمند بلندی مانده است

کاش که بی رُوسَمِ دَورون کِه بِدوزه وِ دیر،جورِ شغادا وِ تیر// ای کاش رستمی بود تا شغادان را با تیر بدوزد

یا که بیا وادیار،شیر چه اسبندیار،من دیار. // یا کسی مثل اسفند یار در این دیار بیاید.

* * * * *

اَر بِوَنِن پامِ و پولاد سرد،جُورِ مرد // اگر مانند مردان پایم را در زنجیر بگذارند

پامِ مُو پَس نی کشم،تا کِه نفس اِی کشم // من عقب نشینی نمی کنم تا زنده هستم

سینه تنگم ادرم تا گلی،لشکر شَونه وَرُوانُم بره هر منزلی // سینه تنگم را تا گلو پاره می کنم تا شب سیاه فراری شود

تا بر شو مِین یَه سیاره دی،چی دُزی // تا شب مانند دزدی به سیاره دیگری فرار کند

خَرمن شادی بِه درا مِن دلا، چی نها // خرمن شادی مانند گذشته سبز شود

سَوز وُ بهاری بیوه مال مون،خَش اَوه احوالمون // دنیایمان سبز و بهاری شود و حالمان خوش گردد.

 * * * * *

 

 

 

                                                                تابستان1393خورشیدی- خرم سعیدی

 

 





نوع مطلب : شعر نو محلی بختیاری، 
برچسب ها : شعر نو لری بختیاری، شعر نیمائی بختیاری، همدرد، شعری برای کودکان جنگ، خرم سعیدی، شعر بختیاری،
لینک های مرتبط :


( کل صفحات : 10 )    1   2   3   4   5   6   7   ...   
آمار وبلاگ
  • کل بازدید :
  • بازدید امروز :
  • بازدید دیروز :
  • بازدید این ماه :
  • بازدید ماه قبل :
  • تعداد نویسندگان :
  • تعداد کل پست ها :
  • آخرین بازدید :
  • آخرین بروز رسانی :