تبلیغات
آیاپیر (خرم سعیدی ) - شعر بختیاری
 
آیاپیر (خرم سعیدی ) - شعر بختیاری
فرهنگ و ادبیات بختیاری
درباره وبلاگ



مدیر وبلاگ : خرم سعیدی
نویسندگان
نظرسنجی
نقد و بر رسی توسط بازدید کنندگان محترم









وِ اَوِ ِگُل ِ تِیه وا دی نِوشت


کِه اَنشان(1)بِهشتِ وِ اُردی بهشت


1. یکی از نامهای قدیم ایذه


ایمیل مدیر وبلاگ:  khorram_saeedi@yahoo.com     khorram.saeedi@gmail.com
آدرس وبلاگ:  ayapir2.ir 





نوع مطلب : شعر محلی بختیاری، 
برچسب ها : وصف ایذه، محلی بختیاری، خرم سعیدی، شعر بختیاری، شعر لری بختیاری،
لینک های مرتبط :
جمعه 2 مرداد 1394 :: نویسنده : خرم سعیدی

" ما هیچ "

 

ما، رامترین جانور خانگی

در پسینگاه خورشید غم

یخ دلتنگیمان می شکند

در گرداب مرده ریگ فریب غروب.

اندیشه های سربی مان

زیر پا فشاری اندک

دندان کروچه می کند

و مانند سنگ پرتابی کم فروغ می افتد.

تنها تر از تنها در ژرفترین دلمرگی درد

در پس پرده سیاه اشک

در میان دریای ریا

مرگوار می زییم

تا رودان بعد از ما

کم عمق تر باشد و کم خروش تر

برای فردایی تار.

 

تایستان 1394 خورشیدی





نوع مطلب : شعر نو نیمائی، 
برچسب ها : شعر نو، خرم سعیدی، ما هیچ،
لینک های مرتبط :
دوشنبه 29 تیر 1394 :: نویسنده : خرم سعیدی

"دردینه شهرام  "

 

چُپ چُپی وَسه وِ مِینِ اِیرون

شاپیائی کُرِ بی دا ، " شهرام"

چی "سیاوش" تَشِه وَسه مِنِِ "مارونِ" بَغل کِی بُوسی

کاریَرون "شرکتِ نفت"، پَین اَنگُس وِ دِیون هیرونن

خُودِ تَش، هَم وِ خِجالت وِ اَبد ری زرده

پَلِ سُورِ بِوُری،ریس سیا، سی اِی پیا

سُوریِ اُو اَوِ دریایِ هَمس فارس

 وِ خَرسِ ماهییه سی " شهرام"

لیک وُ چِر وُس وِ ایل وُ مِنِ کُه

میشکالون اِزَنن ساز چَپی

کُتل آوی  "اَلهک"

مَه بِکند ریسه و پَل دادِ دَمِ اُو شَوِ شَه

اَقِه اِز دَرد بِدِرنی "مُنگشت"

"کُولفره" کِرده بَغَل واز وُ اُوی سی پیشواز

کُله کَنده وُ زَنه وا سَر وُ مِن ری " چیوه"

"مالمیر" سی کُرِ خُوس اِی زَنِه زال

کُلَوی کِین وِ سَر، " زرده"و " سَوزو" وُ " کَلار"

مَه وِ چی بَزگرِ ماتی بُوُریده کِمَرس

آسمون اِز غَمِ تُو زَیده وِ سَر چادر شَه

اِ غِرمنه وِ غَمِ تُو "کارون" هَی اِیگو

شاپیائی مثِ "شهرام" نیا مِن ایرون

خرسِ ایل شَوشته ری اَفتو وُ مَه

گُمبِ گُل سُور اَوی، تا تَشه لارت دی

پُشتِ بُورگِ کُلِ آساره نِشَسه غَمِ تُو

می مِرزِنگِ ستاره مُل وُ شُون داده وِ یک

 شَوِنِه شَه اِ کُنه اِز غَمِ تُو

کَوگِ دَر،پا وُ نُوکه زَی مِنِ خین "شهرام"

نُومِ نَشمینِ هُونِه هَی مِنِ کُه جار اِزنه هَی اِیگُو

چی تُو کمتر کُرِ بی دا دی اِیا مِن دنیا

شیر مِردی مثِ "شهرام"دیه نی گِره پا

نُومِه تِه فِر اِدهه تا بِرسُونه وِ جِهون

نَشقِ ویر تُو وِ کُه و کَمرا مَهنه هَمس

تا بُوه اَفتو وُ مَه ،یَه نِشونی وِ سی ایرونه

نُوم دَرآوردی وُ دَورون ،کِه بدهکارِ تُونه

بَختیاری هَمه جا جُورِ نِها،سَر بُلنده وِ نُمت

شیر پیا، اَی کُرِ بی دا " شهرام"

 

 





نوع مطلب : شعر لری بختیاری، 
برچسب ها : شعر لری بختیاری، شعر محلی بختیاری، شعر لری، دردینه شهرام، خرم سعیدی،
لینک های مرتبط :

به نام خدا

چند روز پیش شعری از سرکار خانم سریا داوودی به دستم رسید بدین مظمون:

 

" کلمات پهلو گرفتند "

" دنیا "

" به تسخیر بادها در آمد "

" زیر پای موریانه ها "

" چهارپایه بگذاریم "

" ضلع سوم "

" همیشه کج است."

می دانیم که وجه مشترک همه فعالیت های فرهنگی انسان،شیوه بیان است و بیان دیداری و شنیداری هرعاطفه،برای طرفین (گوینده و شنونده)،اثری تسکین بخش دارد.وی شاعری ست اجتماعی با طبعی لیطف از جنس و دنیای خاص زنانه که با رستخیز کلماتی ساده و زبانی گاه پیچیده و توصیفات تازه و ابهام آمیز ( پهلو گرفتن کلمات- تسخیر دنیا توسط باد – صندلی زیر پای مورچه گذاشتن – کج شدن ضلع سوم ) ونگرشی ویژه به کلمات و بزرگ بینی آنها (کلی نگری ) سایه تاریکی بر اندیشه خواننده می افکند تا او را به تفکر که یکی از نهادهای اصولی و اصلی نهاد بشر است وا دارد و به سادگی از کنار واژگانی که با خصلت منطقی و دقیق،حقیقتی هر چند ناچیز را بیان می کنند نگذرد.کلمات شعری ایشان را شاید بتوان گفت  در سیاره ای دیگر سیر می کنند و فراتر از زمان حال جامعه ما هستند به نوعی که عوام را بدان درگاه راه نیست. واژه های معمولی بار معنایی خاص دارند اما کلمات نو ساخته و جانبخشی شده ایشان باری از احساسات و هیجانات شدید تری را دنبال می کنند تا هسته فلسفی که در خود نهان دارند را مجانی و بدون تامل در اختیار خواننده  نگذارند که این موضوع یکی از رسالت های شعر خوب و ناب است. از آن جایی که شعر نیز هنر است پس هر اثر هنری برگی است جدا شده از یک زندگی . صاحب اثر هنری باید خود را فدا و غرق در هنرش کند تا خواننده با هنر او احساس بیگانه بودن نکند .شعر خانم داوودی که کلمات آن مانند خوشه زرینی همدلانه کنار هم نشسته و منطقی را بوجود آورده اند تا شاعر بتواند مفهومی را به خوانند القا کند  مصداق این بیت نظامی یافتم .

       سخن بسیار داری،اندکی کن       یکی را صد نکن صد را یکی کن

ایشان  چند کلمه قاموسی را محصور کرده و بقول زیبایی شناسان سخن پارسی از حصر و قصر و ایجاز خاصی برخوردار نموده تا شعرش به ذات شعریت شعر ناب غیر قابل تفسیر پردازی بدل شود که بقول مولانا :

هرکسی از ظن خود شد یار من     از درون من نجست اسرار من

باشد . من این شعر را بارها از زاویه های مختلفی کاویدم  و بقول شاعر کاشی: چشمهارا شستم و جور دگر دیدم تا شاید به مقصود اصلی گوینده راه یافته و یا نزدیک گردم تا از وجه مشترک اندیشه و احساسی که در کلام سیال ایشان است و همه آدمیان از آن برخوردارند لذت ببرم و وارد سرزمین و حلقه هنری گردم که ما را بهم پیوند می دهد تا شاید به وجه مشترک میان ذهنیت موضوع و مهمول شعر بالا دست یابم،اما این شعر هر چند به ظاهر آسان یاب است اما به قلعه ای تسخیر ناپذیر و کوهی سخت برای من می نمایاند که فتح آن مشکل به نظر می رسد.از طرفی بسیار هنری بود و مانند خورشیدی می درخشید تا به ستمگر و دادگر یکسان نور دهد اما شاید امثال من از درک آن ناتوان باشیم و در تداعی آن راه به ترکستان ببریم هر چند باز نمایی کلمات به کار گرفته شده این شعر مانند " کلمات" دنیا" موریانه" جمعی هستند و از وحدت احساس که یکی از قویترین و عمیق ترین محرک های اندیشه اند بر خوردارند و هستی خاصی را شکل داده اند که به کشتی متلاطمی می ماند و قرینه های صارفه ای دارد که سیر جامعه و اجتماعی را بیان می کنند که بقول خوشبینانه فلاسفه مثلث تشکیل دهنده دولت رمانتیکی  و آرمانشهری را می مانند که از سه ضلع "قدرت" انضباط" و اطاعت" تشکیل شده که هر کدام از این اضلاع که کج باشد آن مثل معروف را تداعی می کند که : "بار کج به منزل نمی رسد" ولی با این وجود برای من خواننده جای این سوال باقی و محفوظ  است که به راستی فلسفه این صورتک های سمبلیک به کار رفته در شعر ایشان چیست و خموشانه چه فریادی را باز می گوید؟هر چند شاعر مورد نظر ما دارای تحصیلات عالیه است و از پشتوانه علمی و مطالعاتی و ذکاوت خوبی بر خوردار است به نوعی که آنتولوژی (هستی شناسی) شعر دیگران را می شکافد و در این زمینه کتاب می نویسد پس هر چه هست از اندام نا ساز ماست وگر نه مسئله خاصی بر شاعر نو پرداز خوب مملکت ما وارد نیست و جای ایرادی ندارد.خطاب به خود می گویم:

ای مگس عرصه سیمرغ نه جولانگه توست.

 

 

خرم سعیدی خرداد 1394      .قبا گر حریر است و گر پرنیان         به ناچار حشوش بود در میان

                                         تو گر پرنیانی نیابی مجوش          کرم کارفرما و حشوش بپوش





نوع مطلب : متفرقه، 
برچسب ها : سزیا داوودی، گفتی دزباره شعر خانم داوودی، خرم سعیدی،
لینک های مرتبط :
جمعه 1 خرداد 1394 :: نویسنده : خرم سعیدی

بُونگ کوگ

 

 

گَو یَو کِه بُو چَویل ،اِی دِ صدای کوگ //  بیایید که آواز کبک بوی "چویل "می دهد

بُو پینه بُو کِلَوس، ریواسِ جا وِ جا // بوی پونه و کرفس و ریواس در جای جای

مین اِی پسینِ دلکش پیته وِ مین کُه // این پسین دلکش در کوه می پیچد

طُم عاسل اِی دِ اُو، اَو برفِ  مینِ لا // آب برف این دره گویی مزه عسل می دهد

زیرِ بیونِ شَو ، گل گُر گِریدِ تَو // زیر سیاه چادر شب گل از تب می سوزد

تَوری وِ ری لَوس،دل خین وُ مُفتلا // تبخال روی لبش دلش خون به گرفتار

خینس نهان ِ پا، تی سُورِ نُو بهار // خونش را به پای چشم زخم نو بهار گذاشتند

فِنجی نَری وِ تَش ، قُوچینِ سر بُرا // اسفندی دود نکرد و قوچی را سر نبرید

اَوسی نَکرده تَی، مُلای مینِ مال // افسونی نزد ملای آبادی نکرده

اوریشمان بَرِ، هَف تا گِره زنا // نخ های ابریشمی را ببرد و هفت گره بزند

سَوز مهره ای ننا،مِنِ کاکُلا گُلا// مهره سبز رنگی به کاکل گلها آویزان نکرد

شَوتَو وِ گردنس، زاگی وِ تَش ونا // مهره شب تب در گردنش نگذاشت و زاجی  نسوزاند

 گُل سُوسِ چی چرا ، سی کوگِ لُف بلا // گل مثل چراغ برای کبک جفت گم شده می سوزد

سُودن گلا وِ کُه ، سَیل دارِ اِی وُلا // سوختن گلها در کوه این بار تماشایی ست

مَه کِی سَلوم وُ سر، ری گِل وِ سی گلا //ماه سلام کرد و به احترام گلها سر بر زمین گذاشت

شَو نا دِ دینِ مَه ، کُر کی تو پَرپلا // شب ماه را دنبال کرده که هذیان می گویی

کُ ره چَموشِ مَه،اِی زَی لقه وِ شَو // کره سرکش ماه لگدی به شب زد

نالِ سُمس  وِ کُه ، مینِ گلا بلا // نعل سم کره ماه در گلاهای کوه گم شد

سَرگُل شِناده بی،خینی و تَش تشی// سر گل شکسته بود خونین و عصبانی

خُونه وِ داغ دل ،بَیتی  دُوتا سه تا // از سوز دل دو سه تاشعر  می خواند

اُو گُل دِیِن بِنَه ، تاجی وِ زَر وِ سَر // تاج زرینی بر سرش گذاشته

انگُس دهون گِری، آسارِ مِن هُوا // ستاره ها از بالا انگشت به دهان ماندند

کُها کشینِ صف،ری سُون وِ آسمون // کوهها صف کشده به آسمان می نگرند

نَو نُمزدن وِ شرم ، سی دُورگَلِ گلا مانند تازه نامزد شده ها از شرم دختران گلها

 شَویِ سیا بِنا، دَسی گِلی گلا // این شب سیاه دست بر گلوی گلها گذاشته

کاری بِکی وِ سُون ، حرفی وِ دَر نیا // آنقدر ترسانده که صدایی از کسی در نیاید

 

اردیبهشت 94 خرم سعیدی





نوع مطلب : شعر لری بختیاری، 
برچسب ها : شعر لری، شعر اری بحتیاری، بونگ کوگ،
لینک های مرتبط :
پنجشنبه 31 اردیبهشت 1394 :: نویسنده : خرم سعیدی

                                ما هم کتیبه ایم

 

کتیبه های لال " الهک"

کوره راه راستی را نهفتند

تا آنچه تاریخ در اندیشه مرتکب شده

بانگ بر کشند

ای تکه ایرانستان

چگونه خاموش می مانی

اینجا عقل را می دزدند

ما نمی دانیم انسایت را از کجا بیاغازیم

به غار تنهایی پناه می بریم

مگسوار دستها بر سر

گاه بندی برای گردن هم می بافیم

گاه کین خواهی خون سیاوش را می خروشیم

گاه با خودِ خود بدترین دشمنیم

گاه در آتش هم می سوزیم

گاه چون رسن بافان پساپس می رویم

گاه چون رود به بن بست رسیده می مانیم

حتا سنگ های به ظاهردل سخت تو چشمانشان برایمان جاریست

آری ما نیز چون شما کتیبه ایم.

 

                                                     اردیبهشت 94





نوع مطلب : شعر نو نیمائی، 
برچسب ها : درخت، خرم سعیدی،
لینک های مرتبط :
پنجشنبه 31 اردیبهشت 1394 :: نویسنده : خرم سعیدی

جشن مرگ

به بی گناهی جانوران

شریف ترین سوگند

مارستانها پستان نور را

خوردند

تا با نور دروغین

بر درخت آینده آشیان کنند

اما نابیناوار

راه خجسته را به ترکستان می روند

ای اهورا

بین چسان با پای من راه می روند

ما نیز جان پیر شدیم

کنون که فصل دگر گشت ارزشهاست

راه نو درنورد

نوزادترین نوزادت را

در این زمان درشتناک بزا

تا علف های گندم نما را بسوزانی

تا بر جنون جبارانه ظفر یابی

و بهینه مرگی را سور کنی

ورنه

ما در انتظار کدام بذر

بر مرغزار سخت دل

در بوته زار فراموشی

چون گیاهی بر گور

چشم به راه سایه زورقی باشیم.

 

                                                      خرم سعیدی اردیبهشت 94





نوع مطلب : شعر نو نیمائی، 
برچسب ها : جشن مرگ، خرم سعیدی،
لینک های مرتبط :
پنجشنبه 31 اردیبهشت 1394 :: نویسنده : خرم سعیدی

 

درخت

طلای سبز وطنم

مهر، پیرو گردش شماست

تا دلخوشیتان بشکفد

در فردای میهن

و تابش رایحه تان

چشم دل ما را آگاه سازد.

دیدارتان،عشق و مهر را به ارمغان می آورد

برای تن خسته زروان

پشت آرامشتان غمی ست چندِ کوه

زمان،آرامش و آفرینش را از زبان شما آموخت

غلام عشق حسن وزین شماییم

شما که پیوند جان و آویزه محبتید

زمان، بودنی ست با وجود شما

و مهر،گلدسته مهرش را در غاری بر گردنتان خواهد آویخت

پلیدی در سایه سار مهرتان

ترانه نیکی سر خواهد داد

شکوه عشق در زمزمه مادرانه تان

بوسه عشق بر دستان فرتوت کوههاست

ای الاهه ی مهر

تو آنی  که دلها از عطر وجودت سرشار است

بمان به ستایش محبت به وسعت خوبی

در پناه امشاسپندان

ای سبزینه، ای زاگرس نشینان قهرمان

 

                                                      فروردین 94 خرم سعیدی





نوع مطلب : شعر نو نیمائی، 
برچسب ها : درخت، خرم سعیدی،
لینک های مرتبط :
یکشنبه 13 اردیبهشت 1394 :: نویسنده : خرم سعیدی

برای سرهای بریده ایزدی

"داعش 600 ایزدی را در عراق سر بزید. " جراید

 

 

با سلاح جهل

گور انسانیت را سالها حامل است

داعش

ای دروندگان ترس دوزخی

ای آتش نهفته بادیه

ای خوار شمارندگان زندگانی

ای سهمگین ترین کفر

ای راویان غار سنگدلی

فریاد بخلتان به دوش

فرمانبر وحوش

داعش

ای واپسین ترین آدمی بادیه

ای توشه بردار ابر ارباب

ای قمار باز خدعه

ای زبان گوشه نشینان سنگدلی

ای خدنگ شوقتان به گوش

سالها فرا شدی

با قطره های خون

با هلهله ای دیوسان

با خنده های یخ

ارباب گون فرو شوی

داعش

 

 

اردیبهشت 94 خورشیدی خرم سعیدی





نوع مطلب : متفرقه، 
برچسب ها : ایزدی ها، سربریده ایزدی ها، داعش، خرم سعیدی، شعری برای سرهای بریده،
لینک های مرتبط :
پنجشنبه 10 اردیبهشت 1394 :: نویسنده : خرم سعیدی

سخن از نبود "آبهمن" گفتن دشوار است. این کوگ تاراز ما، چون دنگ زمانه را دید بیش از این توان مقاومت را نداشت و به سان نیاکانش کوچ غریبانه را از گرمسیر وجود به سردسیر ابدیت آغاز نمود. مانند دیگران با مرگ به بن­بست نرسید بلکه همانند پر سیاوشان از خون سیاوش در دل و دیده ایل رویید با فنای خود به آرمان مشترک چهار و هفت بقا و همبستگی ایلی رنگ دیگری بخشید.

آبهمن تجسم عینی آرمان­های ایلی­ست. مرگش با جسم او خاتمه نیافت بلکه روح تمام قومیت ما را در بر گرفت. این مخملی­ترین صدای ایل پژواک آوازش همانند عقابی در بلندترین قلل زاگرس جای گرفته تا ناظر گذار ایل از گرمسیر به سردسیر باشد تا بتوانند گذرگاه­های سخت زمانه را به آسانی درنوردند و با صدای او جاودانه شوند. آری در مرگ او رمز و راز اتحاد و جاودانگی نهفته است که هر روز جاودانه­تر می­شود. به راستی رمز این جاودانگی را در کدامین صفات بارز او باید دید. در ساده دلی، در آواز، در استفاده از اساطیر، در نو نمودن خاطرات قوم، در حفظ شؤانات و رسوم ایلی، در احترام به باورها و اعتقادات، در تلفیق هنر و اندیشه، در باخوانی تاریخ شفاهی ایل، درشخصیت صمیمی و معنوی او و یا در هزاران صفت و هنری که آبهمن بدان­ها آراسته بود.

هر چه بود نبود او در قانون فنا نگنجید و سزاوار فراموشی نشد. مرگ جاودانه او سرشار از درخشندگی ست و چون بزرگ بود مصیب از دست دادنش نیز عظیم بود. باری او در چشم مردم ایل  بزرگ­تر از آن است که در وصف بگنجد. آبهمن دارای صفات بی همتایی بوده که واجد قهرمانی گشته زیرا یک معلم راستین همیشه قهرمان می ماند تا زمانی که با ظلم و جهل مبارزه می­کند تا زمانی که هصدایش می­ماند. آری تنها صداست که می­ماند یاد آبهمن مانند صدایش جاودانه باد.َ





نوع مطلب : متفرقه، 
برچسب ها : آبهمن، روز معلم، خرم سعیدی،
لینک های مرتبط :
شنبه 15 فروردین 1394 :: نویسنده : خرم سعیدی

گزنده

دام چی دایل دی

گُود ویرت بُوه وا گُنج ، اِگزه

بعد گادیمه وُ مار

مُو تُونه اِسپاردُم

دَسِ سَیدی احمد

کِه بُوه پشت وُ پَنات

سَیدس دوش اُوی

وِ هُو دادم نَرذی

کِرد پَرپیم تُونِه

بَس دَم هرچه گزندن وُ خزندن من کُه

نَزَنِن نِشت تُونه .

بعد گفتر کِه اَویدُم دیدم

مار و گژدیم کِه خُوه

هُو کِه هَی نِشت ازنه

هَرچه کِه نِزدیکتر

نُوک وُ نِشتِس تیزتر

هو...

 

بهار1394- خرم سعیدی

 





نوع مطلب : شعر لری بختیاری، 
برچسب ها : شعر لری بختیاری، شعر بختیاری، شعر لری، گزنده، خرم سعیدی، شعرگویشی بختیاری،
لینک های مرتبط :
یکشنبه 10 اسفند 1393 :: نویسنده : خرم سعیدی

ری زردی

 

شَو برُمنیده خُوسه ری دنیا // شب خود را روی دنیا انداخته

کِر وُ دی دل مردم وُلاتا چنونه // دود  دل مردم آنقدر در ولایات هست

اَیه اَنگُست کُنی زیر تیه // اگر انگشت در چشم کنی

تیه ای او تینه،دیه نی بینه ککا // چشم چشم را نمی بیند برادر

چه سُوارون که ندارن وِ دل زحم پیاده خوری.// مثل سوار که از حال پیاده بی خبر است

غَمِ سردی بنشسه وِ دل دایل مال // غمی سرد بر دل مادران نشسته است

بَوُیل خُو دونی // پدران را خودت می دانی

رنگ وُ ری زرد چو نین .// رنگ و رویشان مانند نی زرد است .

چُپ چُپی هید وِ اِیل // شایعه  ای در ایل است

وِ گِمونُم کِه زِمین // گمان می کنم زمین

بِقِلیسنیده عزیزی کِه چِنو // عزیزی را بلعیده است به گونه ای که

همه سون غم و دِلن .// همه غم به دل هستند

پُرس وُ جور کیم وِ کُه // از کوه پرس و جو کردم

وُ حتا دار وُ دِرهد وُ بَردا // حتی از درخت و سنگها

 همه گِژ گُپ کِینه // همه سکوت کردند

آخرس گُود وِ مُو بَچَل مال // عاقبت بچه های آبادی گفتند

سَرِ کردی مِن برف؟ // سرت را زیر برف پنهان کردی

رنگ و ریت سور وُ دلت خش // رنگ و رویت سرخ و دلت خوش است

تُو میه وِ کُیَنی؟ // مگر تو کجایی هستی

کِه ندونی بِگِریمون شَوِ شَه // که نمی دانی چرا گرفتار شب تار شدیم

دلِ مردم بِگریده دیلق // دل مردم آتش گرفته و می سوزد

زونیا سست وُ اِلَرسِن وا یک // زانو ها سست و لرزان است

عید اِنی وُر ره ایا // عید از راه می رسد

دسِ مون پیک وُ پَتی // دست همه خالی ست

جیوِ چی می منِ تَنگه دس // جیب مردم مانند کف دست خالی ست

وُ چُنونه کِه کُنه ،شو وُ غَم هُمدری // آنگونه است که شب با غم مردم همدردی می کند

روز نی ورگرده // روزبر نمی گردد

تا نوینه ری مردم که چطو زرد وُ تَهل // تا شاهد روی زردی مردم نباشد

کُیُنه حاکم شهری کِه چُنو دَمبرده // حاکم این شهر خراب کجاست .

                                                          زمستان 1393 خرم سعیدی





نوع مطلب : شعر محلی بختیاری، 
برچسب ها : شعر لری بختیاری، شعر لری، شعر بختیاری، شعر محلی بختیاری، خرم سعیدی، ری زردی،
لینک های مرتبط :
دوشنبه 4 اسفند 1393 :: نویسنده : خرم سعیدی

دارمرگ

"مرثیه ای برای درختان زاگرس"

 

بِخُونین سی دِرَد وُ دار دُندال // برای درخت مرثیه  "دندال"بخوانید

کُلَ هانِ کَنین وُ هَی زَنین زال // کلاه ها را از سر بردارید و ماتم کنید

رسیدِ مرگ  بلگِ نُو بهارون //مرگ برگ نو بهاران فرا رسیده

کُنِن ماتم کُها  غَم هَم دُمبال //کوهها در ماتمند و غمناک

عزیز سَوز پُوشُم رَهدِ اِز دَس //عزیز سبزینه پوشم از دست رفت

بهونانِ بِرُمنینِ  سر چال //در این ماتم سیاه چادرها را از پا در آورید

دِرهد  رَهدِ وِ حال وُ  تَو  گِریده //درخت ها از  حال رفته و دچار تب شدند

گِمونم نی بَرن جونِ سر سال //تصور نمی کنم تا پایان سال دوام بیاورند

 حکیمون نیکنن  دردانِ درمون // دانایان دردی را درمان نمی کنند

وزیرو گوی خَون وُ  اِی کُنن حال //گویی وزرا خوابند و بی خیال

بخَوسی دار وُ خاکا من سرِ کُه // با خواب درختها خاک بر کوه شده

اَویده زندئی تهل وُ دِلا شال // زندگیزجر آور و دلها از هم پاشیده است

کُتل کی کُه  بریده پل اَوِ رُو // کوهها کتل کردنه و رودها گیسو بریدند

نشسن چُمبه هی  هَی ایزنن زال // گوشه ای نشسته و زاری می کنند

بَلیت وُ بام وُ کلخُنگ وُ بَنیَو // درختان بلوط و بادام و زبان گنجشک

سیا پوشن زِ اِی سال وُ زِ اُو سال // از این سال تا سالهای آتی ماتم دارند

چپی خُو اِیزَنه ساز زمونه // زمانه ساز نا غمین چپ می نوازد

زَوونا قلف وُ مِن کُم دادِ دندال // در این ماتم زبانها قفل و ناله "دندال"جاریست

خرم سعیدی زمستان 1393





نوع مطلب : شعر لری بختیاری، 
برچسب ها : دار مرگ، خرم سعیدی، شعر لری، شعربخنیاری،
لینک های مرتبط :
سه شنبه 21 بهمن 1393 :: نویسنده : خرم سعیدی
عید آمد و باز خاک ها بر سر ماست
این خاک قرین جان و نان و دل هاست
صد سال دگر اگر از اینجا گذری
ریزگرد نشسته بر دل و خلق رهاست


بهمن1393 - خرم سعیدی





نوع مطلب : متفرقه، 
برچسب ها : ریزگرد، رباعی، خرم سعیدی،
لینک های مرتبط :
یکشنبه 12 بهمن 1393 :: نویسنده : خرم سعیدی

شعری برای "گاندی"


پادشاه قلب ها

شاه بی جغه و قبه

بی حرم و حریم و بارگاه

"مهاتما"

نه مثل "گنگ" و "برهما" مقدست خوانند

نه رحمتی و نه آیت

کیشت بی آزاری

پیشه ات حقیقت جویی

"مهاتما"

آنگاه که در عبادتگاه "بیرلاهاوس"

به گلوله بستند جسم نحیفت را

روحت را شهید نخواندند

چراغی که نه

شمعی نیفروختند

برای قهرمان اخلاق و مقاومت.

تو نه "شیوا"  شدی نه "ایندرا" نه "ویشنو"

به "نیروانا" نپیوستی

نه "بودا" شدی

فقط آدمی ماندی

مثل بلبل و برگ گل

با "بزی" ساختی و خود را نباختی

خونی از دماغی نریختی

از دروغ و تزویر و ریا

ابزار قدرتان قرن ها

بیزار و بیزار بودی

"مهاتما"

نه از جنس "آگنی" بودی نه "سوریا"

تو انسان بودی و ماندی

"مهاتما"


دهم بهمن1393 خرم سعیدی (مصادف با 30 ژانویه شصت و هشتمین سال ترور گاندی)





نوع مطلب : متفرقه، 
برچسب ها : شعری برای گاندی، خرم سعیدی،
لینک های مرتبط :
جمعه 10 بهمن 1393 :: نویسنده : خرم سعیدی

استاد محمد انیسی نقدی بر یکی از اشعار محلی بنده به نام "ویر گل" در سایت شعر نو قرار داده اند، ضمن تشکر از ایشان می توان با لینک زیر آن را مشاهده نمود.

http://shereno.com/post-24832.html

 





نوع مطلب :
برچسب ها :
لینک های مرتبط :
چهارشنبه 8 بهمن 1393 :: نویسنده : خرم سعیدی

شب سرد

کاروان آینده جوی

در شبی به شوری اشک

در غبار سیاه بادهای غروب

در دشتِ شطِ تاریکِ از خاموشی پر

خوابی سرد را بال گسترده است.

شاخه های نور مثل گدایی غریب

مادری زخم به جان خورده را مانست

غم به رخسار و به دل،پشت کاهدود شب

از ترس ، سر در گریبان داشت.

با ترس،سنگ می شود کلام

غمباد می کند دل شب وحشت زا

از راز نگفته و رفته .

خورشید با ترس،مثل بیوه ای

کهنه کرباسی به سر پیچیده

به ته شب این شاه بی داد چسبیده.

ماه با ترس مثل پاتیل مسی خانه ای فقیر

بر اجاق سرد

کهنه ابری را می نوردد دو باره

باز تکرار تاریکی است.

چشم بلند ستاره با ترس بانگ زن دور

با سنگلاخ ستارگان دیگر

دانه های زرین این کاهدان شب آویزِ شب را

بی کار و بی اثر مثل خیل جوانان

با گامهای مغشوش از ژرفای سایه

و باران اشکی به کشتی پولادین شب

دل آسمان را دریا می کند بی اثر.

در شهر شب همه چیز خواب

همه جا خواب

خاموشی،این شفای دلها،همه جا پهن

ستونی از یخ گاه گداری قلب شب را می نوردید بی اثر.

کودک دل سوخته مادر

تا بامدادان بامداد چشم به راه

فشار دشنه درد بر سینه

آرزومند پا پس کشیدن شام سیاست

فریاد بر می آورد از دریچه پائیز

مگر روشنائی اسیر دیو سفید شده است

همه جا خاموش

تیرگی بر شب بی انتها چیره

شط آسمان از خاموشی پر

پس کجاست روشنائی،آن ساحر هستی.

ای سیمرغ آتشینِ آه

از سینه تپنده روشن امید

گذری کن بر این گدار نا شناس

 

                      "زمستان 1393 خرم سعیدی"

 





نوع مطلب : شعر نو نیمائی، 
برچسب ها : شب سرد، شعر سپید، خرم سعیدی،
لینک های مرتبط :
دوشنبه 15 دی 1393 :: نویسنده : خرم سعیدی

غم شون

گلِ سُورِ مِینِ صَرا،وِ خِجالتِ غَریوون // گل سرخ در بیابن از خجالت غربا

بِنهادِ گیلِ مَینا مِنِ سَر کِ کس مبینا. // گوشه مینایش را بر سر کشیده تا او را نبینند.

مِنِ مَرغ کوگِ نَر هَی،سییِ کوگِ لاس اِ بازه // کبک نر در مرغزار برای کبک ماده می رقصد

گلِ سُور،اِبینِ اِینُو وُ  اِ جُوشه خینِ لارس.// گل سرخ آنها را دید و از خجالت خون به رخسارش دوید

کِرِ بَرد،چَشمِ زَی در،کُنِ وا گلا  چِ  شُوخی // چشمه از زیر سنک بیرون آمد و با گلها شوخی می کند

چُنُو تُند کردِ پانِ //آنقدر سریع می رود

مِثِ تیله زَن کِ مَندِ ،کُرِ نُوریس وِ تَده.//انگار زن جوانی ست که اولین پسرش در گهوره تنها مانده .

*****

نُکِ کُ یَ غُول اَوری،کِ حسیدِ سَر کشیدِ // از قله کوه ابری غول مانند که حسود است سر زده

 نِمد سیا وِ کول وُ  اِ غِرمنِ وُ اِیاهِه //نمد سیاهی به دوش دارد و با سر و صدا می آید

چُنُو تَل تُرُش مِن یَک // اخم کرده و عبوس

مِثِ دَشتوون کِ خرده غله هاسِ مالِ بالا .//مانند دشتبانی ست که زراعتش را خورده باشند.

*****

چُمِ صُو گِریدِ صَرا وُ چُنُو بِرقنه اِز دیر //شبنم صبحگاهی در صحرا آنگونه برق می زند

اِ گُهی کِ بارِ شیشِ بِشِکَسِ مِینِ دنیا // گوئی بار شیشه ایست که شکسته و در دنیا پخش شده

اِ غِرِمنِ پازَنِ کُ وُ اِگُو وِ بَر بَچُونِس //بز نر کوهی به بچه هایش می گوید

کِ اَول بِجُور جاتِ وُ اُسُو بِنِ تُ پاتِ(1) اول جای پایتان را نگاه کنید آنگاه پا یتان را بگذارید

نَکُنِ کِ شیشِ هیردِ،هُو بُووسِ پنجه هاتِ .// نکند شیشه خرده ها پنجه پایتان را ببوسد .

*****

گَلِ مینِ قاش مَندِ، بَرِیل وِ چی پِلِ نَر// گله اتراق کرده،برها مانند گوساله چاق و درشت

دُ بُرون نِیَرن اِز دیر،چِ شا وِ سیلِ لَشکر //بز نر پیشقراول از درو مانند پادشاهی به لشکرش نگاه می کند

سُرُای تاو دادِ وِ مثِ سِیویل نادر // شاخ های تابداده اش مثل سبیل نادر شاه

وُ مییِ شهِ شِور چی،شِنِلِ شَهِ رضا خون. //و موی سیاه آویزانش مانند شنل رضا شاه آویزان است.

سگِ گَلِ مُوش کردِ خُونِ وَندِ سا یَ جازی // سگ گله سایه بوته"جازی" پناه گرفته

کِ نیا دُزی وِ ره دیر، وَرُوانه گَلِ هانِ. // تا دزدی از راه دور نیاید و گله ها را ببرد.

بِنِیَ وِ شُونِ گَلِ، کُلَهِس وِ پُشتِ بُرگس // چوپان را بنگرید که کلاهش را پشت ابرو گذاشته

کَدِ نَشم وِ شال بَسِ،وِ کِرس چَقونِ اَره // کمرش زیبایش را با شال بسته و یک چاقو اره کنار آن شال است

هُو اِنالِ مینِ هَف بَند،وِ غَمِ جَواوِ ارباو // او از غم جوابی که ارباب داده در نی هفت بندش می نالد

کِ پَسِ سِ سالِ دی یا، دُورس وِ هُونهِ شون.//که بعد از سه سال دیگر دخترش را عروس او خواهد کرد.

اِگُ پَریون غَمِ شون،هُو اِی اَرزِ وا دوصد جون// کمکی چوپان می گوید:غم تو هزار جان ارزش دارد

تو بِدِ اَمونِ  جونم وِ غَمت مُو هَم بخونم: // تو اجازه بده تا از غمت من بخوانم:

"دنیا روا بازینِ بِنَ،کارای اجوارینِ بِنَ"// دنیای مکار و کارهای اجباری را بنگر

"حُکما نَپُودِ پیک بِنَ،دلتِ نبازی ای گَگُو"// حکمهای خام و پوچ را نگاه کن و دلت را نباز برادر

 

 

                                         خرم سعیدی- زمستان 1393 خورشیدی

 





نوع مطلب : شعر لری بختیاری، 
برچسب ها : شعر لری بختیارب، شعرلری، شعربخنیاری، غم شون، خرم سعیدی،
لینک های مرتبط :
چهارشنبه 10 دی 1393 :: نویسنده : خرم سعیدی

گُل بُونگ

 

مُو وِ حِسرتِ گلت گُل،چُو بِمیرم اِی دِراهِ// من از حسرت گل رویت بعد از مرگم می روید

وِ گِلم گُلی کِه دایم،همِ رَنگ وُ بُوتُو داره// گلی که مدام رنگ وبوی تو را دارد

مُو تُونِ خُو اِی شِناسُم،وِ تیت یُونِ اِ خُونُم // من خوب می دانم و این را از چشمت می خوانم

کِه اِدی گل مزارم،چُمِ گل تیت دُواره // که گل مزارم را با شبنمچشمت آب یاری می کنی

مُو کِ دی دِلی نِدارُم،بُکُنُم دُها وِ جُونت // من که از دست رفته ام تا برایت دعایی بکنم

چِه بِگُم کِ بَسه زُونُم وُ دُهام اَثر نِیاره // چه بگویم که زبانم بسته است و دعایم بی اثر

مُو وِ خاکِ پات اینم،سِکه زردِ رَنگِ ریمَ  // من به خاک پای تو سکه زرد رویم را نثار می کنم

تُو بکن قَوول جُونُم،یُو کِه قاولی نِداره // تو جان نا قابل ما را که نثارت کردم قبول کن

مُو اَسیرِ خاکِ اِی بُوم وُ تُو کَوگِ کُهساروون // من اسیر خاک می شوم تو اسیرکبک کوهساران

بِفِرِش بُوِ گلی کِه،وِ سَرِ گِلُم بیاره // بوئی را توسط کوه بفرست تا روی گل من بیاورد

مُو کِ هیش کَسِ ندارم،مِنِ دل،بیا سراغم// من کسی را ندارم تا سراغی از من بگیرد

وِ جُز اُو کسی کِ خَرسی، نَمِ دل وِ تیوُاره // به جز کسی که از صمیم دل اشکی برایم بیارد

تُو کِ خُوت خَور نداری،وِ دِلِ خَراوِ ایما // تو از حال دل خراب ما بی خبری

بِفِرشن بُندِهِ کُه،خَوَرُمِ سی تو یاره //  پرندگان کوهسار را بفرست ،خبر مرا برایت می آورند

 

                                                         خرم سعیدی -  پاییز1393





نوع مطلب : شعر لری بختیاری، 
برچسب ها : شعر لری بختیاری، شعر لری، شعر بختیاری، گل بونگ، خرم سعیدی،
لینک های مرتبط :
دوشنبه 1 دی 1393 :: نویسنده : خرم سعیدی

 

هَیجارِ دِل

                                         "بی غمی عیب بزرگی است کز ما دور باد"(ابوالسعید ابوالخیر)

 

چی پِرپِروکِ پایِ شَم،جُونُم اِنُم،بِی بیش وُ کَم // مانند پروانه در پای شمع،بی کم و کاست جانم را فدا می کنم

کَمتر وِ هُو نیدُم مُو اَی،کُه وُ بیاوونِ وَطن // من کمتر از آن پروانه نیستم ای کوه و بیابانهای وطن

دیرُم وِ تُو،کَی دُونِ هُو،حالِ دلِ وامندِ مُو //من از تو دورم،چه کسی حال دل جا مانده مرا می داند

نِی خُوم بِوینُم دیرِ تُو،دنیایِ خُونِ وا تیا // دور از تو دنیای زیبا را نمی خواهم ببینم

چینکِه نی اَرزه بی تو هو،پیل سیا یا یَ شهی.// زیرا این دنیا  بدون تو یک پول سیاه یا یک شاهی نمی ارزد.

***

چی ریِ رُو لَرسِه دِلم،وَختی اِفیچه ویرِ تُو // وقتی یاد تو  در  دلم می جهد مانند سطح رویی رودخانه دلم می لرزد

جُورِ فِشنگِه بَنی،هَی تَش وَنی سَر اِی دِلم.// مانند ذغال آخته درخت"بنه"جرقه می پراکنی و دلم را می سوزانی

هَرسا کِه دلتنگت اِبُوم،پَمبه اِچینُم مینِ گوش // آنگاه که برای تو دلم تنگ می شود،در گوشم پنبه می گذارم

تا کِه نَبینم لیکِ لاک وُ خین وُ هیجارِ دِلم // تا نبینم صدای شیون و خون و امداد وکمک دلم را

اَی،سُو وُ درمونِ تیم،مینِ هُونِ شَو لیزِ تُو // ای عامل بینائی و درمان درد چشمم که او شب پناه توست

عیست کِ نیدک مینِ یُو،ایگوی قلاپیک تیام // عکس رویت که در چشمم نباشد انگار کلاغ چشمانم را در آورده است

دیرِ تُو،روزا سیم شَوِ،گُرتاگُر دِل کُررَوِ// دور از تو روزگارم تاریک است و دلم تاول زده

بارِ غَمِ دیریِ تونِ،کُهِ تِنَوش هَم نی کَشِ.// غم دوریت را کوه " تنوش " هم نمی تواند تحمل کند

*****

اَی قافله شَو،دی بِرو،وی مِلکِ پُر غم یَ دَمون // ای قافله شب دیگر از این مملکت پر غم یک لحظه بگذر

دی رنگ خینِ دل گری،شَوگار وُ روزِگارِمُون// دیگر این زمانه و روزگار رنگ خون دل گرفته

اِی گوی بُرینِ نافِمون،وا خین جیر مین ای زَمُون (1)//گویی در این زمانه ناف ما را با خون جگر بریده اند

هَردَم اِجهه جورِ باد،یَتِه خَشیِ مَندِ  جا // این مقدار اندک خوشی باقی مانده مانند باد در گذر است

فِرگِ خَشیِ اِی زَمون،چی جِند اَوی وُ بِسملا // فکر خوشی در این زمان فراری ست مانند جن و بسم اله

مین اِی زمُون پُک مَردمون،تئمارزوِ  نُون یَ دَمون // در این زمان،مردم لحظه ای آرزومند نان هستند

اِی گُوی اِگردِن روز و شو،دین جُون بلا واویده سُون // به گونه ای دنبال نان هستند که گویی نان تکه ای از عمر گمشده آنان است

 

(1)"ناف وا خین جیر بریدن" کنایه از شومی و نحوست دائم است

پاییز 1393شهریار خرم سعیدی





نوع مطلب : شعر محلی بختیاری، 
برچسب ها : شعرلری بختیاری، شعر لری، شعر محلی بختیاری، هیجار دل، خرم سعیدی،
لینک های مرتبط :
یکشنبه 16 آذر 1393 :: نویسنده : خرم سعیدی

کُهِ قارون

 

"به قارون نشینان با صفای بی مدعا "

 

 

گَنجی وِ کُنجِ پِنهون،جُورِ بهارِ قارون //بهار در کوه قارون مانند گنج پنهانی است

هَرچی اِخوی اِبینی،خلوارِ صد هزارون //هر چیزی بخواهی خروارها می بینی

اِی گوی کُلِ جهونِ نانِ وِ کُولِ اِی کُه // گوئی تمام نعمات دنیا را روی این کوه گذاشته اند

یا کُل اَوای دنیا  اِز رُو وُ چَشمه سارون // یا تمام آبهای دنیا از رود و چشمه آنجا جاری ست

عرط گُل وُ گلاوِ هَر جا رَسه یَ بوئی // عطر گل و گلاب است و هر جا بوئی به مشام می رسد

اِی گُی خُودِ بِهشتِ مندِ وِ نَو بهارون // گوئی خود بهشت است که در این نو بهار به جا مانده

اَورِ تَری اِریزه دایم وِ کُول کِنارس // ابری نو رس دائم به اطراف او باران ریز است

جُورِ شَهی تِکی زَی، هَی اِی نِیَرِ بارون // او هم مانند پادشاهی تکیه داده و باران را تماشا می کند

یَ جا تُلی وِ کافور،یا مَرغِ پُر اَوندول //جائی انبوهی کافور دارد و جای دیگر مرغزاری از " اوندول"

یَ جا دیه اِ بینی هرچی اِگُوی فَراون // جائی دیگر آنچه تصور کنی به وفور می بینی

اِز بُوی لَئلِ وُ گُل،اَورِ حسید ارُونه // ابر حسود از حسادت بوی گل و لاله می راند

لَشکر کَشه گَشه دَس،جُورِ شهای دورون //لشکرش را و دست درازی می کند مانند پادشاهان گذشته

اُو بانِدیَل وِ لَشکر،دایم کِ گُوش وِ زَنگن // آن لشکر پرندگان مدام منتظرند و آماده 

فِرمون بَرن وِ درگا، چی حضرتِ سُلیمون // تا اوامر تو را مانند امر حضرت سلیمان اجرا نمایند

گَردن زَنُم کِ خُونا،نُومِ تُو کُهِ قارون // اقرار می کنم نام تو را بخوبی قارون انتخاب نمودند

قارون وِ درگه تُو، هِدک  گدای بی زون // چون "قارون"به درگاه تو گدائی ست که از تعجب لال شده

تا تی بَد بِره دیر،فنجا وِ دَو کنن دی // تا چشم زخم از تو دور شود،دانه های اسپند در آتش می دوند و دود می کنند

سی نَرِذ کِردِ رُوشِن،شَو آسِمون چراغون // برای نذر تو، شب آسمان را چراغانی کرده است

                                           

 

                                                         پائیز1393 هرمزگان- خرم سعیدی





نوع مطلب : شعر لری بختیاری، 
برچسب ها : شعر لری بختیاری، شعر لری، شعربختیاری، وصف کوه منگشت، خرم سعیدی، که قارون،
لینک های مرتبط :


( کل صفحات : 10 )    1   2   3   4   5   6   7   ...   
آمار وبلاگ
  • کل بازدید :
  • بازدید امروز :
  • بازدید دیروز :
  • بازدید این ماه :
  • بازدید ماه قبل :
  • تعداد نویسندگان :
  • تعداد کل پست ها :
  • آخرین بازدید :
  • آخرین بروز رسانی :