تبلیغات
آیاپیر (خرم سعیدی ) - شعر بختیاری
 
آیاپیر (خرم سعیدی ) - شعر بختیاری
فرهنگ و ادبیات بختیاری
درباره وبلاگ



مدیر وبلاگ : خرم سعیدی
نویسندگان
نظرسنجی
نقد و بر رسی توسط بازدید کنندگان محترم









وِ اَوِ ِگُل ِ تِیه وا دی نِوشت


کِه اَنشان(1)بِهشتِ وِ اُردی بهشت


1. یکی از نامهای قدیم ایذه


ایمیل مدیر وبلاگ:  khorram_saeedi@yahoo.com     khorram.saeedi@gmail.com
آدرس وبلاگ:  ayapir2.ir 





نوع مطلب : شعر محلی بختیاری، 
برچسب ها : وصف ایذه، محلی بختیاری، خرم سعیدی، شعر بختیاری، شعر لری بختیاری،
لینک های مرتبط :
شنبه 1 شهریور 1393 :: نویسنده : خرم سعیدی

تاریخ


"برای ملت های آسیب دیده از جنگهای تحمیلی"

 

اُ زَمون کِه مینِ دل گِریوه بَرد // هنگامی که اشک سنگ درون ریز بود

سینه ها وِ دَردگِریوه جورِ اَورِ سَرد // دلها  از درد مانند ابر سرد گریان

اَفتو وُ هزار آسمون وِ زادِ دَرد  // آفتاب و هزاران آسمان از  درد

سرنهانِ پشت سینه قام اَوین وِ دردِ مردمون // سرشان را پشت سینه ها پنهان کردند به خاطر درد مردم

قلفِ سینه های دِشمنو،بی کِلیت مهر //  قفل سینه های دشمنان بدون کلید مهربانی

لشکری چه سیلوی، حونه کَن خراو کُن // لشکری همانند سیل خانه ویران کن

برق سُم یابو وُ ،گُرز وُ تیرکوون وِ رَو // برق سم اسبان،گرز و تیر و کمان در حال کار

جور مُور وِ پشت دَشت شو اَوین // مانند مورچه از پشت دشت شب روانه شدند

تُرک یا مُغول،عروی پاپتی وُ روم // ترک و مغول و عرب برهنه پا و یا رومی

دَسِ سُون وِ خین،جورِ پِنگ اِژدهای سُور // مانند اژدهای سرخ  دستشان به خون آغشته

آسیو وِ خین مَردمون رونه کین وُ رَهن // آسیاب با خون راه می انداختند،رفتند

بَچلِ سَوا، زِنگَلِ گُون سَر اِی بُرین // بچه های کوچک و زنان آبستن را سر می بریدند

کینه بی وُ اِنتقام،ره وُ رَسمِ هَر زَمون // رسم هر زمانه کینه جوئی بود و انتقام

صُول کردن هُنُو، عهد گرگ و میش بی // صلح کردن آنها مانند پیمان گرگ و میش بود

فَرخ هیش نداره دی // هیچ تفاوتی ندارد

نادر خُومون وِ هند،یا کَلوی رُوم وُ دی// تفاوتی ندارد نادرشاه در هند یا  دیوانه روم(آتیلا ) و دیگران

گرگِ هار و مس بین، فاتحون ای جُهُون // فاتحان این دنیا گرگان هار و مستی بودند

مین اُو زَمون،بَختمون بلااَویده بی،مِنِ غُوارِ روزگار // آن هنگام، بخت ما در غبار زمان گم شده بود

هیش نداره حاصلی،خین خوری و ظلم دی // ظلم و خون خواری ثمری ندار

زندئّیِ مَردمون اسیرِ پنگ دال // زندگی مردم اسیر سرپنجه لاشخورها

دل هزار ساله پیر،جُورِ پیفه درخت // دل مردم مانند پوسیدگی وسط درختی پیر

داغ ری لو وُ دلا نهاده بی وِ قهر // از درد  داغ بر لبها و دلها گذاشته بودند

دلگرون زِ دَسِ مَه وُ اَفتو وُ زَمون // از دست زمانه حتی ماه و خورشید نگران بودند

دردِ مِردوَنی،تیخ،بیخ دل کشیده بی  // دردی مرد افکن تیغ بیخ دلها کشیده بود

نَرمه شَرم وِ تیگ،دُون قلف وُ زُونیا بغل // شرمندگی به پیشانی، دهن ها بسته زانوان بغل گرفته

ری سیای قرن،جور فلصهای سال،هی دوارته یا // این روی سیاهی قرن مانند فصلها تکرار می شود

چینکه نه تره که هو، مشکلینه حل کنه // وقتی نمی تواند مشکلی را حل نماید

په وِ درد نی خوره،هَرچه تاریخ اِگُن،وِ هَر زمون // پس به هیچ دردی نمی خورد آنچه را تاریخ می گویند

کاشکی وُجاقِ جَنگ،کُور اَوِه بُوُره تُهم هُو // کاش آتش جنگها خاموش شود و نابود گردد

جای آهنای جنگ،گل بیا وِ بار وِ هَر دیار// به جای ادوات جنگی در هر ولایتی گل به بار بیاید

 

 

                                                 تابستان 1393 خورشیدی خرم سعیدی

 





نوع مطلب : شعر محلی بختیاری، 
برچسب ها : شعر لری بختیاری، شعر محلی بختیاری، شعرنیمائی بختیاری، تاریخ، خرم سعیدی، شعر نو لری بختیاری،
لینک های مرتبط :
چهارشنبه 15 مرداد 1393 :: نویسنده : خرم سعیدی

سخن بعضی از بزرگان درباره شعر

-        شعر اولین فعالیت های زیبا شناختی ذهن بشر است.(س. اسپرگ)

-        اگر تعریف شعر مطلقاًممتنع نباشد این قدر هست که تعریف دقیق و صحیح و جامع آن دشوار می باشد. (لارومی گیر)

-        ولتر،شعر را موسیقی روح های بزرگ و حساس می خواند.

-        شعر یک نقاشی است که زبان دارد و یک زبان است که نقش می انگارد.(مارمونتل)

-        شعر نغمه درونی و زبان فراغت و احلام است.( لامارتین)

-        شعر آن موسیقی است که هرکس در درون خود دارد.(شکسپیر)

-        بدان که شعر را ادواتی ست و شاعر ی را مقدماتی که به هیچ کس را لقب شاعری نزیبد و بر هیچ شعر نام نیک درست نیاید.اما ادوات شعر کلمات صحیح و الفاظ عذب و عبارات بلیغ و معانی لطیف است که چون در قالب اوزان مقبول ریزند و در سلک ابیات مطبوع کشند آن را شعر نیک خوانند و تمام صنعت جز به استکمال آلات و ادوات آن دست ندهد و کمال شخص بی سلامت اعضاء و ابعاض آن صورت نبندد.(شمس قیس رازی)

-        بهترین تعریف شعر خوب آن باشد که یک باره آدمی را دستخوش احساس  های تازه و ویژه یی می سازد،احساس هایی که با زبان فاخر شعر انگیخته می شوند.(شمس قیس رازی)

-        زبان شعر زبانی کارکرده و دقیق و صیقل یافته است و در آن هیچ گونه سهل انگاری و مسامحه روانیست،زیرا که هم هدف و غرض آن بسیار دقیق تر و عالی تر از زبان گفتار و زبان نثر است و هم توقع شنونده و خواننده از آن بیشتر است. برای همین دقت و ظرافت بیان است که شعر در خاطر ها می ماند.(دکتر خانلری)

-        در همه زبان ها اصول فصاحت و بلاغت بیشتر تابع زبان شعر است زیرا که در ساخمان آن دقت و مراقبت ذهن به کار رفته است،نه زبان گفتار که با وسایل و لوازم جدا و خاص برای بیان معانی و حالت دارد و نه زبان نثر که جز ابلاغ معانی ساده و صریح وظیفه ای ندارد.(دکتر خانلری)

-        فصاحت یعنی عالیترین درجه استفاده از اصول ملفوظ  کلمات و چگونگی ترکیب آنها .و تنها زبان شعر است که می تواند به این مقام برسد.(دکتر خانلری)

-        شعر این است که چیزی بگوئی و چیزی دیگر اراده کنی.(روبرت فراست)

                                                 خرم سعیدی – تابستان1393خورشیدی





نوع مطلب : متفرقه، 
برچسب ها : درباره شعر، سخن بعضی از بزرگان درباره شعر، خرم سعیدی،
لینک های مرتبط :

هُمدرد

 

" برای کودکان مظلوم جنگهای ظالمانه"

 

نالشِ دریا اِزَنِه سازِ چَپی رُوز وُ شَو، سی چَپَو//ناله های دریا آواز غمگین سر می دهد برای این قتل و غارت

دُزگَلِ دَورون اِبرن جَونِ مُون،بی اَمون // دزدهای زمانه مهلت نمی دهند و جان ما را می گیرند

وا پَلِ اَو،گُوم مُو دل دردِ خُوم،چی تُونُم // با موج دریا درد دلم را گفتم که مانند تو در خروشم

سَر کُوِه دریا وِ دَرد، وا یَه بَرد // دریا از درد سر خود را به سنگ می کوبد

اَقِه دِره جُورِ یَه کُر مُرده دا،وا صدا // گریبان چاک می کند،مانند مادر پسر از دست داده

سینه وِلِنگ واز وُ قُرُمنِه هَمَس ،یه نفس // سینه اش باز است دایم می غرد

غمِ پسین، خین وِ مِرزِنگ اِچکونه وِ اَو، آفِتَو // غم غروب خون خورشید را با مژه در آب می ریزد

مین دِیُون دوزخ شو قام اَوی،چی هَفی // مانند افعی در دهان دوزخ شب پنهان شد

حُوشه مَه مین اَو،پَل بُوُریده یَدَو // خوشه مهتاب در آب گیسو بریده است

سر اِنِهُم چی کلو،دینِ هَمو مَهیِ نُو // مانند دیوانه به دنبال ماه نو می روم

چی ری ماتِ دَدوو،مین عزای گگو // مانند روی از حالت افتاده خواهر در عزای برادر

ناله کُنه مرغ گرفگار،زار. // مرغ گرفتار ناله زار می کند.

* * * * *

وُوُی کِه پِرپِر اَوی، روز دی،سَر شُمی // ای وای که روز در اول شب پرپر شد

تا که تیه کار اِکُنِه شَو پتی،روز نی // دیگر روزی نیست و تا چشم کار می کند شب است

تَحل اَوی مزه روزا دیه،خَرس نَبُوره تیه // روزگار تلخ شده ،اشک چشم تمام نمی شود

یون که تو بینیس و دیر روز نی،گول زنی // اینکه از دور می بینی روز نیست،فریب دهنده ایست

زردی خاکه، کِه وِ تَرسس بُری،رنگِ  ری // زردی خاک است که ترسیده و رنگش پریده است

تحلی زُورخندِ یَه افتو دیَی،جُورِ یَه زردی نی // خنده تلخ و به زور خورشید است که مانند نی رنگ ندارد

منده تَه شَوی شَه، رَوزُمِ نُور،سی یه کور // در انتهای شب سیاه روزنه ای برای کوران وجود دارد

بیدِ بِنه وَنده چِه وازیر سَرس،خَرس اِریزه پرس// درخت بید را بنگر از خجالت سر به زیر افکنده و اشکبار است

من قفس سور اِسُوسیم همه،یه دَفه // در این قفس سرخ همه ما با هم می سوزیم

یخ ازنه اورِگریوه دیه،مین تیه // دیگر اشک نیز در چشم یخ می زند

خنده وِ لوا اِدُزه دردِ مِرد،وُوُی کِه دنیا چه کِرد // دنیا چه کاری کرده که حتا درد خندرا از مرد دزدیده

آینه ری بَسه یَه زنگار تحل،سی بَچَل // برای کودکان،آیینه رخسار زنگار بسته است

برف میا،ری سیا،سی بچُون،اِی زَمون // به خاطر بچه ها موی سفید شده،رخساره  سیاه است در این زمان

پای امیدمون منِ زنجیر غم، بَسِهِ دسِ سِتم // پای امید واری در زنجیر غم و بسته ستم است

شیر دلِ کِردنه زنجیر پیر،وَختِ دیر // دیرگاهی است شیر دلها را اسیر زنجیر کرده اند

دَس وِ جیتُم اِنه یَه بُضغِ تَر،اَفتوِ کردن لِور // بغضی تازه گلویم را گرفته زیرا آفتاب را پنهان کردند

دیه وِگوشی نیا، بونگ قلا، یا شغال،مین مال // دیگر آواز کلاغ یا شغالی در این آبادی به گوش نمی رسد

منده گل حسرت و آه بلند،وا کمند // گل حسرت و کمند بلندی مانده است

کاش که بی رُوسَمِ دَورون کِه بِدوزه وِ دیر،جورِ شغادا وِ تیر// ای کاش رستمی بود تا شغادان را با تیر بدوزد

یا که بیا وادیار،شیر چه اسبندیار،من دیار. // یا کسی مثل اسفند یار در این دیار بیاید.

* * * * *

اَر بِوَنِن پامِ و پولاد سرد،جُورِ مرد // اگر مانند مردان پایم را در زنجیر بگذارند

پامِ مُو پَس نی کشم،تا کِه نفس اِی کشم // من عقب نشینی نمی کنم تا زنده هستم

سینه تنگم ادرم تا گلی،لشکر شَونه وَرُوانُم بره هر منزلی // سینه تنگم را تا گلو پاره می کنم تا شب سیاه فراری شود

تا بر شو مِین یَه سیاره دی،چی دُزی // تا شب مانند دزدی به سیاره دیگری فرار کند

خَرمن شادی بِه درا مِن دلا، چی نها // خرمن شادی مانند گذشته سبز شود

سَوز وُ بهاری بیوه مال مون،خَش اَوه احوالمون // دنیایمان سبز و بهاری شود و حالمان خوش گردد.

 * * * * *

 

 

 

                                                                تابستان1393خورشیدی- خرم سعیدی

 

 





نوع مطلب : شعر نو محلی بختیاری، 
برچسب ها : شعر نو لری بختیاری، شعر نیمائی بختیاری، همدرد، شعری برای کودکان جنگ، خرم سعیدی، شعر بختیاری،
لینک های مرتبط :
شنبه 14 تیر 1393 :: نویسنده : خرم سعیدی

اَور

اَورِ حُشک، // ابر خشک

چی دِلِ دالویِ هزارساله پیر // مانند دل پیر زن هزار ساله

جُورِ دلِ داغ نهاده وِ سَر // مانند دلی که داغ بر سر آن گذاشته باشند

وا یَه جُوال ترس وُ تُرس // با مخزنی از ترس

دس وُ دلِس  نا اُمید // دست و دلش نا امید

بَسه دِلِسهِ سَرِ آخور چه سَرد // دلش را بر آخور سردی بسته

دَرد به خَوسِسِه وِ مین گلیس // درد در گلویش خفته

جور الو قار  اکی. // مانند عقابی صدا می کرد.

اَور اَیه جَم نَوِه وِ آسمون // ابر اگر در آسمان جمع نشود

جُور یه دالو کِه بلا ویده گاس // مانند پیر زنی که گاوش را گم کرده است

تَحل وُ تُرش، بُرگ بغل زیده یک// غمین و ابروهایش در هم گره نخورده باشد

برف سیانه نتره اَو کُنه // نمی تواند برف سیاه را آب کند

اَور اَیه جَم نَوه ،// ابر اگر جمع نشود

شُونِ نَخونه مِنِ شوگار شَه // شانه به زیر بار شب نخواباند

کار وِ دَرد دَرد وِ کار // کارش را به درد و دردش را به کار نسپارد

وا مِنِ اِی روزگار // در این روزگار

پیرن شَه وُر وَرِس // پیراهن سیاه به تن کند

یالِ کُلِ طُورِ نُور،دِر بده پشتِ سرس// یال اسب وحشی نور را به پشت سرش بتاباند

یا بِزَنه چُو دُهل // یا با چوب به دهل بزند

تا کِه گُروسه یَه دیو،اُو کِه بِغل زی وِ مَه.// تا آن دیوی که ماه رابغل کرده فرارکند.

اَور اَیه جَم نَوِه // اگر ابر جمع نشود

برنو دلتنگی مَردم،سرِ دل جا کُنه// تفنگ برنودلتنگی مردم سردلشان جاخوش می کند

اِستیمِ خنجر سَرِ سینه وِ دَرد // ستون خنجر روی سینه با درد

اِیزَنِه، شیون شُمشیر وِ سَر // شیون شمشیر را بر سر می زند

یا کِه چُو بَرد آسیو // یا مانند سنگ آسیاب

دَورِ لَو، قُلف وُ کِلیتِس وِ چَه. // اطراف لبها قفل زده و کلیدش در چاه انداخته.

وا تُونُم اَورِ سیا،// با تو هستم ای ابر سیاه

وَسِه یَه دیلق وِ مِنِ اِی دلا // دلها دچار آتش سوزی شدند

پای پتی،ناد وِ دَو دُورِ مال // دختر آبادی پا برهنه دوید

تا کِه بنه مَلَمِ دالو گپس // تا مرهم مادر بزرگش را بگذارد

ری دل اُو کُر کِه خُورس شَرم سُور // روی قلب آن پسری که شرم سرخ آن را می خورد

هُو بِرَسُونه پیوم : // او آن پیام را برساند:

بال وُ پِر اَفتونِ بِسُو اَور شَه // ابر سیاه بال و پر آفتاب را سوخته است

آسِمون ،کِرده کِز // آسمان گوشه ای پنهان شده

تا کِه بِوینه دَفر // تا در فرصت مناسب

پُوسِ سَرِشَونِ کَنِه مِینِ دَو. پوست سیاه را از سر شب در بیاورد.

 

 

 

چهار ده تیر1393 مصادف با روز قلم - خرم سعیدی

 





نوع مطلب : شعر نو محلی بختیاری، 
برچسب ها : شعر بختیاری، شعرنو لری، شعرنو لری بختیاری، اور، خرم سعیدی، شعر نیمائی بختیاری، شعرنیمائی لری،
لینک های مرتبط :
چهارشنبه 4 تیر 1393 :: نویسنده : خرم سعیدی

اقلیم باد

در اقلیم ذهن،شهر

 با ترک نازک و تیره

با اشباح لگدمال تصویر روح

با گیاهانی برهم ژولیده و پژمرده

با درختانی بی بر و برگ

با خیمه های آهنی، بلند

در ساعت خاکستری آسمان

با عقربک های بریده بریده

با شماره های اندوده به قیر

به دور هم مشوش می گردد

با توده های از هم گسسته

با برشی از زمان بدون قهرمان

در کوهسار بی فریاد

سوی بی سو رهسپار

تصویر زندگی زمان ماست .

 

                              بهار1393 خورشیدی- بندرعباس





نوع مطلب : شعر نو نیمائی، 
برچسب ها : اقلیم باد، شعرنو، خرم سعیدی،
لینک های مرتبط :
یکشنبه 25 خرداد 1393 :: نویسنده : خرم سعیدی

ویرِ گل // خاطر گل

ویرت مَیَر سیمرغه // مگر یادت سیمرغ است

یا رَشخِ لشکر اِشکن // یا رخش لشکر شکن

کِه دسِ شغادِ فِرگم گرفگاره. // که دست شغاد فکرم گرفتار است.

وَختی ویر خُوشت پا وِ حُونهِ سَرم اِنه // هنگامی که یاد خوشت پا به سرم می گذارد

جُونِ تیایِ بی گناه چی سیاوشم // جان چشمان بی گناه چون سیاوشم

دَسِ عشقِ سُوداوه ایت اسیره // در دست عشق سودابه گونت  اسیر است

اما وَختی نُومِ بیجنیت وِ چَهِ گِلیم گُدرده // اما هنگامی که نام بیژنگونت از چاه گلویم می گذرد

قاوِ ریت چی مَهِ نَخشَو وِ آسمونُم هزار تیکه اِی بُو.// قاب روی ماه نخشب گونت در آسمانم هزار تکه می شود.

اُسُو کِه رُوسَمکَمندِ پلِ منیجه ایت // آنگاه که رستم کمند گیسوی منیژه گونت

وِ افراسیاوِ شَو شِوِره // از افراسیاب شب آویزان است

دلم جُورِ فَراد،تینا // دل من ماننه فرهاد تنها

تُربه غمس وِ کُول، سَر وِ کُه اِنه // تبره غمش به دوش سوی کوه می رود

تا غُرصه ها سه بتراشنه وُ کُهدردِکُهبُونگ کُنِه // تا غصه هایش را بتراشد و  دردش را در کوه پژواک دهد

یا چی مجنونِ سُوده دل // یا مانند مجنون دل سوخته

تیام وِ خَرس اَولِه زَیده // چشمانم از اشک تاول زده

گوش وِ زنگِ بُونگِ دلِ میراتیم بِنُم// گوش به زنگ صدای دلم باشم

کِه سَر وِ سا نیونه وِ دَرد // که از درد  سر به سازش نمی آورد

دُونه هر طَو گِلوس بدی دَرد، دَرده // می داند درد را هر شکل به قلتانی درد است

سی ویر گُلی کِه گُلُویِ تش سَرسِه // به خاطر یاد گلی که گلوله ای آتش در سر دارد

اما خاراس نی سُوزنِه // اما خارهای خودش را نمی سوزاند .

جُورِ ویر تُو وُ دِلِ لِیوه مُو. // مانند خیال تو و دل دیوانه من 



بهار 1393 خورشیدی بندرعباس





نوع مطلب : شعر نو محلی بختیاری، 
برچسب ها : شعر لری بختیاری، شعر لری، شعرنو بختیاری، شعرگویشی بخیاری، خرم سعیدی، ویر گل،
لینک های مرتبط :
سه شنبه 13 خرداد 1393 :: نویسنده : خرم سعیدی

حاصل// کشتزار

مِن بهارِ سُور // در بهاری سرخ

وا تیایِ کال // با چشمان قهوه ای

مُسارِمِ1 دلی وِ دَس  // "مستارم" دلی به دستش

گاهیل ای بُری.  // زمین را به بخش هائی تقسیم می کرد

یَه وَخت اِگو وَرُو  // گاه خطاب می کرد برو طرف بالا

یا نَه دَرُو،دَرُو  // یا نه طرف پائین، پائین

هَوگُون ای کَشیی.   // فاصله ای  مشخص می کرد

جُفت2،بُرگ مَرمَریس ،شَوق // یوغش، ابروان مرمری سیاهش

وُ هِزار لِدن3 سیا  // و هزار "لدن" سیاه

وا دارحیش خَش تراش نِفت  // همراه گاو آهن خوش تراش بینی

وُ شُمشیر شیروَنِ لَوا،یَه لُو  // و شمشیر شیر افکن لبها،به تنهایی

لا جَر ری دلم ، شُوم ای زَنه هُنِه . // با فشار خاص دلم را شخم می زد.

کالِه وِ مین هُو  // در آن می کاشت

هَرچه دلس کَشه  // آنچه دل خواهش بود

ریزه وِ سُور اَوه.  // در آن شوره زار می کارد.

اَویار کِشتِ هُو  // میرآب آن کشتزار

جفتِ تیه وِ مُو  // چشمان من بودند

سالونِ آزِگار  // سالیان متمادی

جُورِ یَه بَردِ شیر // مانند شیر سنگی

مَندیر یَه مُکِشت // منتظر دعوتی بودند

مِن حُشک سالی کُلُو زیده بَفا  // در این خشکسالی ملخ زده وفا داری

بی وِندنِ گندمی وِ دُون .  // بدون اینکه گندمی در دهان گذاشته باشد. ( بی هیچ گناهی)

1-   ابزاری در قسمت انتهائی گاو آهن که آن را در دست می گیرند و شخم زدن را هدایت می کنند. 2- یوغی چوبی با هفت سوراخ که به گردن دو حیوان می بستند برای کشیدن گاوآهن 3- دو چوب عمودی اطرف گردن هرحیوانی که برای عملیات شخم زنی بندند . (مشتارم یا مستارم،گاهیل ، ورو ، درو ،هوگون ،جفت ،لدن ، دارحیش ،یه لو ، لا جر، شوم ،کالنیدن ،ردن ،اویاری ،حشک سالی ، کلوزیده. از اصطلاحات کشت و کار کشاورزی هستند. )

               بهار 1393خورشیدی شهریار- خرم سعیدی





نوع مطلب : شعر لری بختیاری، 
برچسب ها : شعر نو محلی بختیاری، شعر لری، شعر لری بختیاری، شعرنو بختیاری، شعر نو لری بختیاری، حاصل، خرم سعیدی،
لینک های مرتبط :
پنجشنبه 1 خرداد 1393 :: نویسنده : خرم سعیدی

غُرصه دالو//غم پیر زن

 

مِن بهارِ جُورِ زوونِ مار // در بهار مانند زبان مار سیاه و دوگانه-

دالوی کِه تیکه اِی وِ عُرمِ هُو مُو وُ تونیم // پیر زنی که من و تو تکه ای از عمرش هستیم

جنگ وا زَمونه اِی کُنه  // با زمانه در جنگ است

سَر نداده هیش زمون و نُوکَری // هیچ زمانی تن به بردگی نداده

مُست پُر کُنه هَوا،سینه اِی کُوِه  // مشت گره شده را بلند می کند و به سینه می کوبد

دَس وِ اَقه اِی زنه // یقه پیراهنش را پاره می کند

نانداره دی غُرصه ای خوره // نای غصه خوردن ندارد

چینکه ای زمون  // زیرا این زمانه

جیوِ هُون، بِزیده ری روون  // او را مغبون کرده

جیو هَم پتی تَره وِ تَنگِه دَس // جیبش از کف دستش تهی تر است

قاوِ آسمون وِ اُو گَپی پَتی  // قاب آسمان با آن عظمت خالیست

مِن تیه کُچیر هُو،دورِ چَپ زَنه هَمس// و در چشمان کوچک او وارونه می چرخد

اَور،قَول اِده هَنی و قهر // ابر با بی میلی قول داده

جُوه سیا شِور وَرس // پیراهن سیاه آویزان بر تنش

اَمرو وُ صُوه کُنه هَمس // وعده امروز و فردا می دهد

صُو تمبلی کُنه وِ ترسِ شَو // صبح از ترس شب تنبلی می کند

شَو بِوَسه ریِ روز وُ ای کُشِس  // شب روی روز افتاده و او را می کشد

کِرده اَفتوه،پُشتِ هَف کُه سیا وِ بند // آفتاب را پشت هفت کوه سیاه زندانی کرده

زندئیس نداره صُو // زندگیش فردائی ندارد

صُو وِ پَصُو بَتر نداره رَوزِمی // آینده از گذشته بد تر است و امیدی نیست

ویر واویرِ دیر، ری لوای جور کرم هُو // خاطرات گذشته روی لبهای مانند کرم او

خنده کُهنه ای کُنه // خنده ای کهنه سر می دهد

خَرس،عاجزه، پُر زِ دردِ تحل // اشک، خسته و پر از درد تلخ است

آسمون دِلس پُره // آسمان دلش گرفته است

باز قَولِ صُو اده // دو باره وعده فردا می دهد

تَرسِ دالوم هَمس یُونه // ترس پیر زن از این است

جُورِ تیر، وِ مَزگِ سَر زوونه ای کشه// این دغدغه مانند تیر در مغز سرش زبانه می کشد

بُز نَمیره تا،یَه بهار دی. // که بزش تا بهار دیگر زنده بماند .

                                                             بهار 1393 خورشیدی-شهریار





نوع مطلب : شعر لری بختیاری، 
برچسب ها : شعر نو لری، شعرنولری بختیاری، شعرنیمائی لری، شعر نیمائی لری بختیاری، شعرنیمائی بختیاری، خرم سعیدی، غرصه دالو،
لینک های مرتبط :
دوشنبه 29 اردیبهشت 1393 :: نویسنده : خرم سعیدی

نان و جان

"بیش از سیصد کارگر در عمق سیصدمتری معدن زغال سنگ سوما در ترکیه جان باختند . جراید"

 

خوابیده مار ماه در کمین معدنی سیاه

در پس خنده کور خورشید

کارگر" سوما"

کور سو چراغش بر سر

دستان سیاه،پر تلاش نان سرخ

سوی بانوی مسی جنگل زمان

و چشمه هزار نیش آسمان،دعا کنان.

چشمان پر صدای کودکان

از فراز کوههای ابر

سوار چشم راهوار باد

بدون درنگ گریز

به راه نان و پدر .

اما پدر این معدن تلاش با فرو نشستنی چو چشم مور

بر می شدست دورِ دور

تا در مغاک سیاه خاک،پناهگاه نان کودکش باشد.

کارگر "سوما"

از غم ستم،سایه شد رمید

تسلیم شد با فریب

تا تلخکام خیمه سار غم

چون آینه چشم کودک یتیم

پیچید در سینه پرتپش زمین.

کارگر "سوما"

خسته از زمان

تن شست با غبار زغال،آرمید نا امید نان

دل رمیده اش آهوی شد از قفس پرید

اما چشم کودکش همچنان منتظر نان و پدر، بدر .

 

                                                اردیبهشت 1393- بندرعباس- خرم سعیدی





نوع مطلب : شعر نو نیمائی، 
برچسب ها : شعر نو سژید، خرم سعیدی، نان و جان، شعری برای كارگران معدن سومای تركیه،
لینک های مرتبط :
پنجشنبه 25 اردیبهشت 1393 :: نویسنده : خرم سعیدی

اژی دهاک

 

کدامین تان ضحاک حمیری فرزند مرداس است !؟

که جای آن هزاران اسپ، هزاران و هزاران دگر دارد .

کدامین تان ز بهر مهر بی بهر است و نره دیوِ دوران است

که جای مغز ، خون نوشند مارِ اژدها خوارش .

گسسته مهر جم شیدی،فرو خوشیده فر ایزدی آیا

که ضحاکان،از بیت المقدس تاختن آرند بر دنیا .

بجز آنکس که تعلیمش بداده دیو در بابِل

کدامین ناخلف پوری،کشد باب گرامش را

که تا آهش بسوزاند شکوه و فر ملکش را

و یا آرد هزاران رسم زشت و گله ای آهو .

 کجائی کاوه مرد،آهنگر خوب سپاهانی

که تا بینی جهانی در قفس محبوس دست خوان خوالیگر

 بیائی مثل دریا و بیاشوبی تو خوابش را .

کجائی آی فریدون مالک آن گاوسارین گرز

ببندی سخت دستش را نگون سازیش از البرز

کجائی آی کجائی آی ...؟

همی گویند وایِ دیو،بر آن مردمِ بی قهرمانی باد

که قبر آرزوشان دوش و یاری خواه دستی دیگر از غیبند .

 

 

25 اردیبهشت1393خورشیدی مصادف با روز نکوداشت فردوسی خرم سعیدی





نوع مطلب : شعر نو نیمائی، 
برچسب ها :
لینک های مرتبط :
پنجشنبه 25 اردیبهشت 1393 :: نویسنده : خرم سعیدی

دل دالنجه// دل زجر کشیده و رنج دیده

 

هَرسا،وِ زلالی مَه نِیرُم  // آنگاه که به زلالی ماه نگاه می کنم

بارون بِرق ریس // نورِ باران چهره ات

لَوا جُورِ نُونِ تیریس // لبهای مانند نان فطیرت

وُ تیا آسارئیِ چی اُلماسِ اِشکندس // چشمان ستاره گونت مانند الماس شکسته

بِرق وِ جونم وَنن . // در جانم می درخشند.

اُسو کِه، اسبیدی طُرنس // آن هنگام که سپیدی طره هایت

چی نُورِ مَه شُلاله وُ بِرِقنه // مانند نور ماه بلند و درخشان است

یاد دلِ عَقیقیس // یا اینکه یاد دل عقیق گونت

وِ ویرم گُدرده // از خاطرم عبور می کند

عینِ افتو زمسون وُ لار آدم نِدار // مانند لذت  بدن انسان فقیر در آفتاب زمستان

وِ دلم نشینه کیفور اِبوم // به دلم می نشیند و متلذذ می گردم

اُسُو،اَورِ غریو سیاهی کِه وِ دِل چمبر زیده // آنگاه ابر غریب و سیاهی که بر دلم حلقه زده

اَفتوی اِبو وُ چی چَشمه شُرنگِه // نمایان می شود و مانند چشمه به صدا در می آید

سی یُو کِه:دا،وِ هَر کُجِه دنیا، // بدین خاطر که: کلمه مادر در تمام دنیا

فقد یَه مئنی داره // فقط یک معنا دارد

 وِ زوون هَر کِه گُدرده // از زبان هرکس که جاری شود

سخت ترین دلانه لَرسُونه // سنگ ترین دلها را می لرزاند

 هر مَوجودی یَه دا داره یَه دل //  در جهان هر موجود یک مادر دارد و یک دل

کِه خین ِ مِنس دادا کُنه // که خون درونش مادر را صدا می زند

سی زَمونِ دایم بچه ئی // برای دنیای کودکی

هَرجا هَم ساکته نُمِ دا چی افتو رَوُنه. // در هر سکوتی نیز نام مادر مانند خورشید درخشان است.

 

                                                   بهار 1393 خورشیدی - بندرعباس





نوع مطلب : شعر لری بختیاری، 
برچسب ها : شعر لری بختیاری، شعرنو لری، شعر نو لری بختیاری، دل دالنجه، خرم سعیدی،
لینک های مرتبط :
پنجشنبه 18 اردیبهشت 1393 :: نویسنده : خرم سعیدی

گُمبِ گُل// غنچه گل

 

وَختی گندم و جُو رَش اَوی // وقتی گندم و جو به زردی گرائید

گُلا تیه گُشِین // گلها چشم باز کردند

کوگا رَدِن ایلاق // کبکها به ییلاق مهاجرت کردند

صدایِ زنگِ زندیی ایا. // صدای زنگ زندگی به گوش می آید

وَختی مَه اَفتوی اَوی // وقتی ماه پیدا شد

مدالاسِ وِ سینه کموتری آسمون زی // و مدال هایش را به سینه کبوتر آسمان آویزان کرد

غیر چاله دیری دِرِنگِشتی نی // به جز آتشدان دوری صدائی نیست

پُشتِ مِرزِنگ بَسه،تُو نِه بینُم. // آنگاه پشت مژه های بسته تو را می بینم.

وَختی رُوز گِلُو زَی وُ صُو اَوی // وقتی روز غلتید و صبح آمد

جُورِ مَهِ پُشتِ اَور // مانند ماه پشت ابر

مِن خُوم بلا اَویم // در خودم گم شدم

دینِ گُدشتم گشتم // دنبال گذشته ام می گشتم

خیال تُو،چی غُوار // تصویر تو مانند غبار

بی صدا وُ مات بُرده // ساکت و مبهوت

مِن دشت پُر آساره // در دشت پر ستاره

وِ چاله دلم نِشَس . // در آتشدان دلم نشست.

وختی تَمَنده روشنائی رَه // وقتی باقی مانده روشنائی رفت

پسین سنگین اُوی // غروب سنگین شد

ویرم چی مارِ وِ شو بِلا اَوی // خیالم مانند مار در شب گم می شود

سی دیدن ویر تو،واساده چی دِرهد. // و برای دیدن خیال تو مانند درخت ایستاد

مین ای مَندیر تَمبَل وُ تَهل // در این انتظار تنبل و تلخ

فقد تینایی وِ داد دلم رسی وُ هیش. جز تنهائی هیچ کس به داد دلم نرسید.

 

                                            بهار 1393خورشیدی- بندرعباس





نوع مطلب : شعر محلی بختیاری، 
برچسب ها : شعر لری بختیاری، شعرنیمائی بختیاری، شعرنیمائی لری، شعر نو بختیاری، شعرنو لری بختیاری، گمب گل،
لینک های مرتبط :
پنجشنبه 4 اردیبهشت 1393 :: نویسنده : خرم سعیدی

جنگ اَو وُ شَو

هرچند به گفته ادبا تکرار قافیه از عیوب شعر محسوب می شود اما آگاهانه "اَو"و "شَو" چندین مرتبه قافیه واقع شدند.

اَمرو چُنُو عاجزه اَوِ رَو // امروز رودخانه آنقدر خسته است

چی بَزگرِ هَی اِپاهه افتو // مانند برزگری آفتاب را نگاه می کند

زَهله دِر اِبوی اَیر نیری // زهره ترک می شوی اگر به آب نگاه بکنی

جُورِ هَفی اِی خُوره وِ خُوس تَو // زیرا مانند افعی به خودش پیچ و تاب می دهد

سَر هی اِکُوه وِ بَردِ بی داد // سر خود را به سنگ بی داد می کوبد

تَش وَسه وِ مینِ باغِ اُو اَو // چون در باغ آب آتش افتاده است

شُمنید وِ مین اَو وِ خَنجر  // با خنجر ش به آب ضربه زد

تیخی بِکشی وِ جون اُو شَو  // تیغی به جان شب کشید

کاردیم شَهِ بکندِ کُولِس  // نمد سیاه شب را از دوشش در آوردند

زُلفاس بُری وُ نا دَمِ اَو  // زلفای او را برید و در آب انداخت

حُل چالهِ دَم پسین،افتو  // خاکستر غروب آفتاب را

جَم کرد وُ اِریزه مِن سَرِ شَو  // جمع کرد و بر سر شب ریخت

افتو بغلِ اَو ای بَرِس چُرت  // آفتاب در بغل آب در حال چرت زدن است

اَو غرقِ غروب مین تَنگو  // آب میان تنگه و غروب در حال غرق شدن است

اُو رَه وُ وِ مین رو قلیپست  // خورشید در آن آب ناپدید شد

چی جَدِه بلا اَوی مِنِ شَو  // مانند جاده ای که در شب ناپیدیدا شود

افتو کِه بِنا سَرِ وِ بالشت  // آفتاب که سر به بالین گذاشت

مَه لُهدِ وُ مین اَو اِنه دَو  // ماه لخت است و  در آب می دوید

جِور دُزی اُو اَوید قایم  // مانند دزدی پنهان می شود

هی سر اِکشه دَفر بِدس شو  // سرک می کشید تا شب به او فرصتی بدهد

بین شو وُ رُو کشیدِ دیفار  // میان شب و روز دیوار کشید

سامون نَبُرن دیه دوتا گَو  // تا مرز میان دو برادر تغییر نکند

چشمه هی اشوره پای کُه نِه  // چشمه کوه را پا شوره می دهد

چُن کرده وِ دیریِ گلا تَو  // زیرا از دوری گلها دچار تب شده

آساره وِ رُویِ آسماری  // ستاره روی کوه "آسماری"

چکنید وِ آسمون وِ برنو  // تفنگ برنو ش را به آسمان شلیک کرد

ورگشت ستاره وُر مِنِ دشت  // ستاره به این دشت برگشت

لوحنده گُشی وِ مین او لَو  // لبخند روی لبهایش گشوده شد

دیفار کُها وِ جور هاشا  // دیوار کوهها مانند دیوار هاشا بلند است

هی سر اکشن نیاهه افتو  // تا آفتاب دیگر طلوع نکند

دنیا و زمون تیس نوسه  // دنیا و زمانه به چشم ندیده

جَنگِ اَو وُ شَو وُ اِی مه نَو  // جنگ میان آب و شب و ماه تازه(غره)

رُو هی اِغُرمنه وا دل تنگ  // رودخانه با دلی غمبار به صدا در آمده

چی مار سیا و گُرده شَو  // مانند مار سیاهی روی دوش شب سوار شده است

هی لَرسِه مدام پشت اُو اَو  // به دین خاطر پشت آب مدام در لرزش و تموج است

تی ترس اویده مین ای دَو   // در این نبرد بشدت ترسیده است


دروازه آرمونِ کن واز  // دروازه آرزوهای بزرگت را باز کن

تو جورِ رُوی نَوی یَه گُورَو  // تو باید مانند رود جاری باشی تا منداب نگردی

ویرم مثِ رُوِی اِزَنه پَل  // خاطرم مانند رودخانه مواج است و سرگردان

دیرُم وِ تُو  سی یُو ایکنم تَو  // بخاطر این دچار تب می شوم که از تو دورم

 

" وزن  این غزل، مفعول مفاعلن فعولن (مستفعل فاعلات فع لن) است ."

 

                                          بهار1393 خورشیدی خرم سعیدی - شهریار

 





نوع مطلب : شعر لری بختیاری، 
برچسب ها : شعر لری بختیاری، شعرلری بختیاری، شعر لری، غزل بختیاری، خرم سعیدی، جنگ او و شو،
لینک های مرتبط :
دوشنبه 25 فروردین 1393 :: نویسنده : خرم سعیدی

مهمان زور

 

                    "منشأ بادها و ریزگردهای شرق کشور صحاری عربستان و عراق است. جراید"

 

 

 دیوانه وار میهمان زور مغربی

با پیچ و تاب و سرخ

چون یال اژدها

مشتش به آسمان

پیچده درهم و بر هم فشرده است

مثل تنور دیو

زیر ردای سرخ

گرمای مرگ داشت

می خست و می دمید

خاکسترش به دود درهم تنیده بود

منزل نمی شناخت

مست آمده به میدان، بی مرد این زمان

 خوشیده  ابر ز ترس غریو او

حتی چراغدار کم فروغ روز

مبهوت کار اوست

پیچیده روز را به شب

کوهها به ماتمِ درختان سبز پوش

بنهاده نعش عزیزان خود به دوش

گم گشته فصلها .

آی بادِ هارِ مرگ پا

دیگر نریز حاصل شومت به کام ما

 

                                           بهار 1393خورشید





نوع مطلب : شعر نو نیمائی، 
برچسب ها : شعری در باره باد، خرم سعیدی، مهمان زور،
لینک های مرتبط :
جمعه 1 فروردین 1393 :: نویسنده : خرم سعیدی

مارو // غمخوار

"تقدیم به مادران عالم انسانیت "

دِلِ مُو،حَوصِله جُوِهِ سُهرس دی نداره بی تُو // دل من اینقدر تنگ است که حوصله یپراهن قرمز خودش را ندارد

بِگریده غمِ دیریت و دندون اما   // غم دوری تو را به دندان گرفته

سی تُو جاس تنگه وُ هَی دَنگ اِدِراره شَو وُ رُو  //بخاطر تو بی قرار است و بازی در می آورد

مُو اِگُم اُو بِگریده دیلق چونُه هی دی اِکنه // تصور می کنم آتش گرفته چونکه دارد دود می کند

گاه وَختا مِثِ پیفه، شَو و رُو ای سوسه // شبانه روز ماننه پوسیدگی وسط درخت می سوزد

یا پرس اَور، جورِ روخونه سیا ای ریسه // پر از ابر است و مانند رودخانه سیاهی در جریان

دایمن عیس گلِ ریت و مینس جُورُم // مدام عکس گل روی شما را در آن جستجو می کنم

تُو نداری غیر یو حونه دیه  // تو به جز دل من خانه ای نداری

من دلم هیدی و جور یه پری نا پیدا // در دلم هستی و مثل پری دیده نمی شوی

وِ مِنِ ای دَورون تو که نیدی، // در این زمان وقتی تو نیستی

آسمون وُ قفسِ تنگ ندارن سیم فرخ //آسمان و قفس تنگ برای من یکسانند

بی تو، هر رو مو هزارون  میرم // بدون تو هر روز هزاران مرتبه می میرم

بند بند خَست وُ سِتین بَدنُم  // بند بند استخوان وجودم

جُورِ شهری که گِرِس زلزله دایم لَرسه //مانند شهری که دچار زلزله شده باشد می لرزد

و خدا حافظی تحل عزیزون قسمم // قسم می خورم به خدا حافظی تلخ جدائی عزیزان

تو کِه نیدی، یَدَمون ای دل مو // وقتی تو نیستی یک لحظه این دل من

 سیت نَوا لَوسِسِه، دایمن بونه گره //مدام بهانه می گرد و آرام ندارد

جانشین تو بلا تش توبه // جایگزین تو بلا تشبیه

هیش خدائی نی بو . // هیچ خدائی نمی شود

آخِرِس وا دل پُر شَرم نویسم // عاقبت با دلی شرمگین می نویسم

ای دا //  مادرا

تو هدی شیشه جونم وِخدا // به خدا تو عزیزترینم هستی

 

 

          زمستان 92بندرعباس خرم سعیدی





نوع مطلب : شعر لری بختیاری، 
برچسب ها : شعر لری بختیاری، شعر نو لری، مارو، خرم سعیدی، شعر نو بختیاری،
لینک های مرتبط :
شنبه 17 اسفند 1392 :: نویسنده : خرم سعیدی

برد شیر

تا که جُون داشت پیا وِ مِنِ ای دنیا                    // او تا زمانی که در این دنیازنده بود

هُو چِه سختی وُ چِه تنگی کِه کشی                   //  چه سختی ها که متحمل نشد

کس وِ دادس نرسی  .                                           // کسی به فریادش نرسید

بعد مُردن،چه کله کندن وُ زیدن واسر            // پس از مرگش کلاه از سر بر داشتند و شیون نمودند

چه پلا سیس بُورین                                             // برایش گیس بریدند

چه کتل یا که چپی سیس نهانِ وا کار              // اسب کتل کردند و ساز جپی برای او نواختند

بعدِ چَن سال کِه ره،همه پک رهد وِ ویر            // بعد از مدتی همه اینها از یاد رفت

بردِ شیر مندِ نشونی که یو بی شیر پیا.             // شیر سنگی ماند نشانه اینکه شیر مردی بود

برد شیرم دونی،هُو که خو زیر تونه                    // ای شیر سنگی آن کسی که توی قبر است از تو شیر تر است

و تو هم شیر تره ،تا اَبد کُول کُنه لار تُونه .       // زیرا باید تا ابد سنگینی تو را تحمل کند.

روزگاری داشتی،یال وُ کوپال،دلو                      // تو روزگاری داشتی و یال و کوپال سترگ

پَه وِ تَرسه کیه کِه،کِردیه گِژگُپِ گَپ                  // از ترس کیست که سکوت سهمگین کردی

ای زمون هر سگ و سوتک توره، وتو هی ای خنده       // این زمان هر بی سر و پائی به تو می خندد

ای همه زجر و زوونی که کشی،تو بدهکار چنی                // این همه خواری که می کشی چه بدهکاری داری            

او زمون که همه تسلیم ستم بین، تو شیری بیدی         // آن زمان که همه تسلیم ستم بودند تو رها بودی              

تو وِجائی وُ وِجا،وا تی  بسه وُ دسای وِ گِل                         // تو پا بر جا هستی با چشم بسته و دست در گل               

کُینه اِی پائی، پَه وِ زادِ کِه گرفگار اوی                                // نگهبانی چه را می دهی پای بست چه هستی 

مردمونِ ای زمون وا تی واز، جائی یه نی بینن                   // انسانهای این زمان با چشمان باز جائی را نمی بینند

تو اما وا تی بسه نک رُه ای پائی                                            // تو با چشم بسته بالاها را نگاه می کنی      

دشتوون روز و شوونی مَیه تو                                               // مگر تو نگهبان شبانه روز دشت هستی       

همه روزا و شوان اشماری،نسگاهه  دشمن                        // تمام شبانه روز چشم به راهی تا دشمنی پیدا نشود          

ورقِ ای روزگارا ورگشت                                                       // روزگار متحول شده و تغییر کرده            

دُز وُ دِشمن چی نها نید دِیِه                                                 // دزد و دشمن مثل گذشته نیست             

پا پتی، بد سر و سُنگال، شَو گرد                                         // که پا برهنه و بد شکل باشد و شبها پیدا شود

دو تیه هیچ ،اَیه صد تیه هم داشته بوی                             // دو چشم که سهل است اگر صد چشم هم داشته باشید     

هنونه نی اشنی، چینکه همرنگ یکیم                               // آنها را تشخیص نمی دهی  زیرا همه یک رنگیم

سر و سنگال عوض کرده و خُو، رنگ زمون                       // زیرا تغییر ماهیت داده و شیک پوش شده      

چنو نِه دی که نبو فرخِ دُز وُ حُونه خدا.                              // تفاوت میان دزد و صاحب خانه را نمی توانی تشخیص بدهی  

تو چه کردی ای شیر                                                             // مگر تو چه کار کردی       

جاوری خونده و تو سحر که ماتت برده                              // ملای ساحر تو را سحر کرده که خیره نگاه می کنی           

یا تلسمت کرده ، بختته بس وِ مزار                                     // یا تو را طلسم کرده و بختت را به مزار بسته اند              

باد و بارون اِزنن شلاقت                                                       // باد و باران تو را شلاق می زنند               

شَو وُ رُو، افتو وُ سُوز وُ سرما، تو تحمل اکنی                    // گرما و سرمای شبانه روز را تحمل می کنی    

و چه جرمی ، تو گنه پس ای دی                                        // به چه جرمی این گناهان را باید جواب بدهی  

جنگلی بیدی ویدی منه دشت؟                                        // جایگاهت جنگل بوده به دشت آمدی؟         

پانه نادی و گلیمت صحرا؟                                                  // یا پا بیشتر از گلیمت بیرون گذاشتی؟         

یابو جاندار میه رم دادی؟                                                  " اسب امنیه ( ژندارم) را رماندی؟               

تیشه ی کو فَراد، اشکنا فرق سرت و تراشنید تُونه        // تیشه کدام فرهاد فرقت را شکافت و ترا تراشید

ار که خوت فَرادی،په انارت پس کُو کُهِ سیا مَنده وِ جا    // اگر خودت فرهادی پس انارت پشت کدام کوه سیاه مانده

نَه تو نی خسرو دورن وُ نداری یه رقیو                                 // نه تو خسرو زمانی و رقیبی نداری                

کُیه ره شیشه جونت شیرین                                                // پس عزیزترینت شیرین کجاست             

وا نیرِ تو که منسته و آه                                                         // با نگاه تو که به آه می ماند  

دایمن خَرس غمی گرده درار ،و تیات ای ریسه                 // مدام اشکی کمر بر از چشمانت می بارد     

پات عاجز هد و دس بسه،زوون قلف اما                             // با اینکه خسته هستی و دست و پا و زبان بسته اما             

تیه مینِ تیهِ هر باد که یا                                                      // چشم در چشم هر بادی که می وزد می دوزی

سایه  سایه  غم ای دایل کر مرده چنو زار ازنی .               // همراه مادران داغدار می گریی              

خَش وِ حالت ای شیر،بَردِ لونت پُرِ سَهم                               // خوش به حالت ای شیر که سنگ بودنت هم ترسناک است 

فرخی شاعر سیستونی گود:                                                 // فرخی سیستانی در وصف تو گفت          

" شیر هم شیر بود گر چه به زنجیر بود "

" نبرد بند و قلاده شرف شیر ژیان "

سَرِ وَندی وازیر،لَونِه بَسیه وِ قهر                                         // سر را به زیر انداختی لبها را بستی و قهر کردی

هر چه که خنجر پر درد نهان دیم پهلیت                          // هر چند خنجر پر درد را به پهلویت فرو بردند

تو نترسستی و مندی سر پا                                                 // تو نترسیدی و روی پای خودت ماندی       

خو اِدُونی یَه زَمون هر کِه بِزی حرف حقی                          // خوب می دانی یک زمانی هرکس حرف حقی می گفت       

نا حقس کین و لواسه دودن                                                  // نا حق جلوه می دادند و لبانش را می دوختند               

یا قلم زی،قلمس مین سرس اشکندن                                // یا اگر می نوشت قلمش را بر سرش می شکستند            

همو بهتر که تو هم  لو نزنی                                                   // همان بهتر تو هم چیزی نگویی             

خیلی از ما و من ای دنیا، برد شیر نَه کِه اگوی برد هلیم    // بسیاری از ما انسانها از شیر سنگی که هیچ انگار سنگ معمولی هستیم

                                              شهریار  اسفند  1392خورشیدی خرم سعیدی





نوع مطلب : شعر لری بختیاری، 
برچسب ها : شعر لری بختیاری، شعر نو محلی بختیاری، شعر نو لری، بردشیر، خرم سعیدی، شعر بختیاری،
لینک های مرتبط :
جمعه 9 اسفند 1392 :: نویسنده : خرم سعیدی

تَرس و تُرس

 

وختی افتو بار روزِ عاجزونه وَند                //هنگامی که آفتاب خسته  بار روز را زمین گذاشت

صِندیق هزار تیه آسمون                              // صندوق هزار چشم آسمان

 زورس و شو نیرسی                                    // زورش به شب نمی رسید

حتا کُوا وِ خجالت ری زردی مردم             // حتی کوهها از  روی زردی مردم

من تاریکی تَی شو زونی بغل غمون نشسن  // در تاریکی کنار شب می نشستند

سُو سُو ی چُرایل کهنه و کم سوی آسمون      // کم فروغی چراغهای  کهنه آسمان

زیر لحاف کهنه درده اَور                                  // زیر لحاف پاره و کهنه ابر

یواش اِ شمُرده و پا ورچین                               // آهسته و شمرده و پاورچین

شو نُرقه کُونِه لِقَه کُو ای کی                             // شب نقره کوب را لگد مال می کرد

شو و غیظ پا و زمین ای کفت                           // شب از روی خشم پا به زمین می کوبید

غوار ور پاس و کُه ای پیتست                           // غبار جلوی پای او  در کوه می پیچبد

هُو و ترس خرس آسون و تیر کوندارس       // او از ترس خرس  و  کماندار آسمان

خُوسِه جَم ای کی                                               // خودش را جمع می کرد

مه وِ وَهم وُ شرم ،شَونِه بغل گری                     // ماه از ترس و خجالت  شب را به بغل گرفته بود

سفیده همو طو سرد و ساکت و مات برده      // سپیده صبح  سرد و ساکت ماتش برده بود

حشکس زی                                                         // در جا خشکیده بود

خروس و ترس روا                                            // خروس از ترس روباه

دی بونگی وِ سر ندا                                           // آوازی سر نمی داد

شون گله، نِمِد پیچ و خَو                                    // چوپان در نمد پیچیده به خواب

گله ولو                                                                  // گله گوسفندان متفرق و پراکنده

سگ گله، بی حوصله                                          // سگ گله از بی حوصلگی

گُلو گُلو و ته جیرپاس ای کی                           // از ته جگر صدا سر می داد

سگی دی و گله زوالی،جواوس ای دا           // سگی دیگر از گله ای جوابش را می داد

...

 

                                                                       زمستان1392 خرم سعیدی





نوع مطلب : شعر لری بختیاری، 
برچسب ها : شعر نو نیمائی بختیاری، شعر نو لری بختیاری، شعر نو بختیاری، خرم سعیدی، تَرس و تُرس،
لینک های مرتبط :
پنجشنبه 1 اسفند 1392 :: نویسنده : خرم سعیدی

هوس

 

اَیر  شَو نکبتی  ره وا دیاری     // اگر شب شوم از اینجا برود

اِ بُو وِه  آسمونا  سَوزماری        // آسمانها مانند مرغزار سبز می شود

اِ دَونِن مینِ کُه و دَشت آرُم     //  میان دشت و کوه آهسته می دوند

رسِن اَورا وِ ریِ کهساری          // ابرها به کهسار سر می کشند

اِریسه یال کُه و بیشه نَمَت         // نعمت  به کوه بیشه زار می ریزد

گره وا کهسارون بلگ و باری  // درختان برگ و بار می گیرند

اپیته مین کول و گردن کُه       // در دامن و گردن کوه می پیچد

خَشیِ بویِ عَرط سوزه زاری   // سر خوشی عطر بوی سبزه زاران

ابازه کوگ نر وا هُمتوارِس    // کبک نر با همتبارش به رقص می آید

خوره عرط گلِ هر چشمه ساری   // عطر گلهای چشمه سار را می نوشد

اِدونه پا پتی مابین کولا              // پا برهنه میان درها می دود

بِجُمنه حوشه گندم بادِ کاری     // باد سخت گیسوان گندمزار را به جنبش وا می دارد

اخُونه هر پِرِنده یاریاری            // هر پرنده ای سرود یار یار می خواند

وِ سا هَر دار وُ بُونگ تُوفساری   // در سایه هر درخت و آواز هر آبشاری

انُم دل وا صدای دَشتونی           // دلم را به آواز نگهبان دشت می سپارم

سگاهم بال جو وا بی قراری      // مشتاقانه کنار هر جویباری می روم

ابُوم مه و گِرم فِر سَر شُمی مو    // ماه می شوم و از اول شب پر می گشایم

ارم مین آسمون سیرمه کاری    // در آسمان سرمه کاری شده می روم

وِ اُو بالا نیرم سیرِ اورا                 // از آن بالا ابرها را بخوبی تماشا می کنم

که سر وا یک بداده دوس واری       // که مانند عاشق سر کنار هم گذاشته اند

یَوم عرط گل وُ ریسم وِ چشمه    // عطر گلی می شوم و به چشمه می ریزم

کلو بُو باکلو وُ جُوِ جاری             // تا "بولاق اوتی" و جوی جاری دیوانه شوند

بچرنم مو وِ سَرِ ظلم دورن          // برسر ظلم دوران چنان فریادی بکشم

بِرِه ای دِشمنِ ملت وِ خواری     // تا این دشمن ملت را  ذلیل کنم و خوار نمایم

وَنُمِس مین چه هاروت وُ ماروت// مانند هاروت و ماروت در چاه زندانیش کنم

چُنو اسمس نبُو دی وادیاری      // آنگونه که نامی از او در زمانه نباشد

بپیتم گوشِ ظلم جُورِ کُلِ تور     // گوش ظالم را مانند کره اسب چموش  می پیچانم

اگم رَو وَتِوَر دیه وِ خواری          // می گویم  خوار و نابود شو

بمهنه باز دنیا و خَشییا                // باز دنیا بماند و خوشیها

وِ اِی ایرون سوزِ یادگاری          // در این ایران سبزی که یادگار کهن است

نَبُوِ  شَو شَه دی سوز وابو              // دیگر شب سیاهی نباشد و  همه جا سبز شود

تموم مملکت وا بو بهاری            // تمام دنیا بهاری شود

و یو وا پس اخونیم بیت شادی   // از این یه بعد ترانه شادی سر دهیم

که ظالم دی نیاهه وادیاری       // که دیگر ظالمی پیدا نمی شود

 

                                                              شهریار - زمستان 1392 خرم سعیدی

 





نوع مطلب : شعر محلی بختیاری، 
برچسب ها : شعر محلی بختیاری، شعر محلی لری، شعر لری بختیاری، هوس، خرم سعیدی،
لینک های مرتبط :
پنجشنبه 10 بهمن 1392 :: نویسنده : خرم سعیدی

تفنگچی

     بالای یال کُه                                                      // بالای یال کوه

سُواری بال چشمه رِکاوِ وِ پا خالی کی              // سواری کنار چشمه، پا را ازرکاب تهی کرد

غم وِ تی وُ تی وِ رَهِ شَو.                                         // غمی در چشم و چشم منتظر شب

اسبِ کِهَر بی سُوار وِ مَیدُون                                 // اسبی کهر بدون سوار در میدان بود

خطی سیا وِ گردن تا گُرده گاه وُ دیم                // خطی سیاه از گردن تا روی دمش کشیده شده بود

شینه وِ خِشم اِی کشی یال وُ دیم ای اَوشوند      // شیهه ای با خشم کشید و یال و دمش را نکان می داد

گردن قشنگس، زیر لَغُم نرم اِپیتست                    // گردن قشنگش را زیر لگام تاب می خورد

وا صدای آشنای تفنگ                                          // با صدای آشنیای باروت               

گوشان تیز کِی و یرغه ره                                      // گوش هایش را تیز می کرد "یورغه" می رفت

لار سُوار چی مَشکِ ری ملار ای دَونی              // بدن سوار مانند مشک روی "ملار" در حرکت بود

بال چُوقاس،جُورِ بال شاین ،بال ای زَی           // لبه های " چوقا"یش مانند بال شاهین در حرکت بود

وا هر شِلنگ یه چُو وِ روزگار اِی بُری                 // با هر گام بخشی از روزگار را طی می کرد

سی حسرت پاله جو                                                // در حسرت پیاله ای جو

مِن پهندشت کُه                                                        // در پهن دشت کوه

افتو یَه مِرزنگ لَم تَر اِی سُورست                         // آفتاب به اندازه مژه ای پایین تر می رفت

ره خُوسِه وِ ولات دلا نِهِنگ اِی کی                     // راه خودش را به سرزمین دلها نزدیکتر می کرد

سُوارِ بی نُم وُ اسب بی نُشون                                // سوار بی نام و اسب بی نشان

وا مرگ پا و پا                                                          // همراه مرگی نزدیک

دلسون جُورِ کموتر ای تپست                                // قلبشان مثل کبوتر می تپید

خاک ای بیوه جوون بوی مرگ ای دا                // خاک، این بیوه جوان بوی مرگ می داد

بَرد بَردِ کُه ماتم گِریده بی                                   // سنگ های کوه ماتم گرفته بودند

وِ بَلگ بَلگ دِرهد دَرد وُ دَردمندی پیتسته           // به برگ برگ درختان درد و ماتم پیچیده بود

وِ ویر نامه روزگار پیر                                            // از یاد روزگار کهن

 غمی وِ تَهِ دلس چَسبسه وا دردِ کاری                // غمی در ته دلشان با دردی عمیق پیچیده بود

چَن سوارِ دی،وا قطارِ فشنگ وُ برنو وِ کول       // چند سوار دیگر با قطار فشنگ و تفنگ بر نو بر دوش

تیا وُ سویلا عاسلی وُ نَشمین                                   // چشمها و سبیل ها عسلی و قشنگ

وا اسبون بُورِ یال گندمی وِ دمِ باد                      // همراه اسبانی بور و یال گندمی جلوی باد

شُونه وِ شُونه، سایه و دیندا                                    // شانه به شانه و سایه به دنبال

وِ تیتُم رهی چی مار سرما زیده                          // از راهی مانند مار سرما زده و باریک

چی رَشمه وِ دین یک ای وین                               // مانند بندی بافته شده دنبال هم می رفتند

خاک دین سون اوری اوی و تیه افتو                  // غبار دنبالشان مانند ابری شد در چشم خورشید

افتوی که عاجزونه قدم ای زی                           // آفتابی که خسته شده بود قدم می زد

دو نین تا درسن داشت.                                        // اندازه دو نی تا غروبش مانده بود

اور چی لحاف کهنه خوسه وند و ری هو            // ابرها مانند لحاف کهنه خود را روی خورشید می انداخت

تا شوخی نزنگ اوه.                                              // تا شبیخون نزدکتر شود

مه میدون گری وِ لونه آسمون                             // ماه در لانه آسمان پیش رفته بود

آساره گپی                                                              // ستاره بزرگی

خطی خنجری و سینه شه شو کشی                     // خطی مانند خنجر در سینه سیاه شب کشید

تفنگی و علامت چرنی و والوست                        // تفنگی بعنوان علامت صدا داد و خاموش شد

که آروم گری.                                                        // کوه آرام گرفته بود

شو، بلند و سیا چی لیله تفنگ                               // شب سیاه و بلند مانند لوله تفنگ

خین دلس تک ای کی وِ هُوش اِره                     // خون دلش می چکید و از هوش رفت

رَهِ آسمون جُورِ هَفی پیر                                       // راه شیری آسمان مانند اژدهائی پیر

من هوا نشسه بی.                                                   // در آسمان نشسته بود

کُه تیناوُ مِرگل سَر اَو                                              // کوه تنها و مردها کنار آب

 گپ وُ گفت ای کردن:                                           // در حالی که چای می خوردند گفت و گو می کردند

زندهی من دنیا                                                      // زندگی در این دنیا

یه ولا شرینه و دی تهل                                                                // یک بار شیرین است و دیگر تلخ

ایما جور کُه، دردِ وا درد دَرمون کنیم               // ما مانند کوه درد را با درد درمان می کنیم

چینکه زندهینه وا درد یاد گریدیم                     // چون زندگی را با درد آموخته ایم

خو دونیم که جنگ، یعنی مَلکِمیت مرگ                           // خوب می دانیم جنگ یعنی ملک الموت مرگ

من جنگ همه و سوار اگن                                     // در جنگ همه از سوار می گویند

اما اسبه که زحمت کشه                                         // اما اسب است که زحمت ها می کشد

جور بیستون و فرهاد                                              // مانند بیستون و فرهاد                 

                                                                                            زمستان 1392 خورشیدی- خرم سعیدی





نوع مطلب : شعر لری بختیاری، 
برچسب ها : شعر نو لری بختیاری، شعر نو بختیاری، تفنگچی، خرم سعیدی،
لینک های مرتبط :
پنجشنبه 3 بهمن 1392 :: نویسنده : خرم سعیدی

آب مرگ

"جراید: محیط زیست اعلام کرد وضعیت 190 دشت از 600 دشت ایران از دریاچه ارومیه وخیم تر است . "

مگر کدام پیامبر، به پا خاسته

تالها برقع می بندند

کنگره های " هامون"

مانند طره "مجنون" "پریشان " شده

خاکستر" پریشان" در آتشکده مانده

خون در پستان "گاوخونی" خوشیده

بخت"بختگان" به تخت نامرادی نشسته

"ارومیه" تب ریز شده

"چیچست" وای تخمه های مقدس!

و هزاران آب گیرهذیان می گوید

انگار آبها نیزتحریم شدند.

کدام دست نابکار،

بیهوشی چینی به سرچشمه ها خورانده

که آب و پرنده و چرنده

از خواب ناب نمی خیزد.

دیگر مجوی اندیشه

حتی نوشداروی ژاپنی افاقه نخواهد کرد.

ای خضر پی خجسته مددی

گاوی در غاری فدوی خواهیم کرد

تا سم مار و عقرب نابکار به آبها بی اثر شود

اسفند و کندر و زاگ می سوزانیم

هوم به زمین می ریزیم

تا آبگیرها برای همدردی دلفین ها

خود کشی نکنند و اشا به آنها برگردد.

                                                                    بندر عباس- زمستان 1392 خورشیدی





نوع مطلب : شعر نو نیمائی، 
برچسب ها : شعر نو نیمائی، شعرنو فارسی، خرم سعیدی، آب مرگ،
لینک های مرتبط :


( کل صفحات : 9 )    1   2   3   4   5   6   7   ...   
آمار وبلاگ
  • کل بازدید :
  • بازدید امروز :
  • بازدید دیروز :
  • بازدید این ماه :
  • بازدید ماه قبل :
  • تعداد نویسندگان :
  • تعداد کل پست ها :
  • آخرین بازدید :
  • آخرین بروز رسانی :