تبلیغات
آیاپیر (خرم سعیدی ) - شعر بختیاری
شنبه 2 اردیبهشت 1396

عشق زال و رودابه پاره سیم

   نوشته شده توسط: خرم سعیدی    

خرم سعیدی:
« عشق زال و رودابه » پاره سیم

چو مهراب از شبستانی که زال آسوده بغنوده
به سوی کاخ شاهی شد
دو زیبا رو،یکی دردانه رودابه،بهشت بی هماوردش و دیگر سین دختش جفت
که همچون سرو در باغی سرا پا رنگ و بو داده و زیورهای آرا،پیش روی پر فروغش بی فروغ استند و بی مقدار
پرستش برد شویش را و پرسیدیش از مهمان که این پرورده سیمرغ 
زیبد تخت شاهی را؟
چنینش داد پاسخ،ماه روی مهربانش را:
که در گیتی،سهی سرویست بالا قد،کمر باریک و دل شیرست و زورش پیل افزونتر،ورا باشد گشادان شانه،رخ چون ارغوانش سرخ
دو نرگس آبگونش مست،
به گاه کینه باشد او نهنگ و روی اسبش اژدهایی تیز چنگ و همچو آهویی به تگ باشد
سزاوار ست شاهی و جوان بختست
فقط آهوی او موی سپید چون پر قویش بود کو نیز زیبا و فریبندست.
چو این اوصاف پرا شد به گوش دخت شه بنشست
تو پنداری رخ گلنارگونش را به آتش کشته ای آرام و آذرمش بشد از دست
همان دختی که تاج دختران چین و ماچین بود و هندستان و شاهان جهان بودیش
دلش لبریز مهر زال نادیده و پندارش پران سوی رخ او بود
ورا نا دیده مهرش صد دله مهر دل او شد.
بهار دلگشا در راه،
کنیزان گاه یا بیگاه،برای چیدن گل می شدند بیرون از درگاه
نموده وصف رودابه بر آن شاه:
تنش اسپید پیلسته،تو گویی تافته باشند در یاکند و گوهرها و گیسو ،تاجی از مشک است و زنجیری که شابو پیش او بی بو
دو چشمان مست،کمانداران ابرو،پاسبان شرمگین رخسار و بینی سیمگین کلکی به دریای رخش انداخته لنگر
دهانش تنگتر از مستمندان دل
دو رخ گویی پیاله پر می و دایم به جوش و خونچکان باشد
کنونش هیچ بتگر یک بتی چون وی نیارایند و نشنیدند
چنان می دان،رشک ماه پر نقش بهاران و دگر استارگان باشد
لبان لال فام او سزاوار لبان پور سام و بس
ورا کامش به کام زال زر پیوند میمون ست
کلام از کام چون تیری به گوش و هوش شه پر گشت
دلش پر می گشودی سوی سودای رخ روداب
کنیزان چون پیام از زال بربودند بر بانو
به گفتندش به پور سام، گاهست گام بگذاری بر بام سرای نو گل مهراب.

#خُرم_سعیدی
Ayapir2.ir
Telegram.me/khorram_saeedi


برچسب ها: خرم سعیدی ، شعر نو حماسی ، شعر حماسی نیمایی ، عشق زال و رودابه پاره سیم ،

سه شنبه 29 فروردین 1396

عشق زال و رودابه پاره دیم

   نوشته شده توسط: خرم سعیدی    


« عشق زال و رودابه »پاره دُیم

و ایدون زال زر بنشست بر تختی ز پیلسته
نهاده بر چکاد کله اش تاجی نگارنده
به دستش گاوسارین گرز و بُد شاهیش زیبنده
پس چندی،ز بهر شادکام ایام
نهاده روی سوی کشور مهراب در کابل که بودش باژ دار سام
نژادش بود بر مرداس و شاهی،پهلوانی مرد و نیکو چهره و بخرام
ورا چون زال زر دیدیش
کمان مهر مهرابش اثرها کرد چون مژگان جانان و دل عشاق
بزرگان و مهان کشوری گفتند زال زر
که مهراب از پس پرده،یکی دختر بسان سودِآب اندر
تو گویی بتگری بنشانده سرتا پاش گوهرهای رخشان بدخشانی
رخش خورشید رخشان و بهشتی قامت و  تن ساگ
کمندش گیس،دهن گلنار،لبانش برگی از بیدی
دو نرگس مست،مژگان تیره پر از زاغ
دو ابرویش کمانِ کشور طراز
چنانش دان که گویی یک بهشتی را بیارایند در دیبا
وگر بینند حوران و پری،سرگشته می گردند در دنیا
سخن چون زین زن زیبا رسد زینجا
دلش جوشید و هوشش پر کشید و شب به زاری زال بگذشتش
پگاه آمد در خرگاه شاه ،بهر دل مهمان 
ورا پرسید احوال شب دوشین و گفت ای نازنینا شاه
تمنا دارمت تا پا گذاری در سرای ما..‌.



Telegram.me/khorram_saeedi


برچسب ها: خرم سعیدی ، شعر نو حماسی ، عشق رودابه و زال پاره دیم ،

دوشنبه 28 فروردین 1396

عشق زال و رودابه

   نوشته شده توسط: خرم سعیدی    


«عشق زال و رودابه» پاره یکم

شگفتی گفته گویم،روزگار زال زر اکنون
که از سام یل و آن ماهروی گلرخ و شب گیسِ مشکین مو
بسان هور،مو برفین،سیه چشم و تنومند پهلوانی بچه ای آمد
تنش سیمین،رخش همچون بهشت و شیر دل بودیش
چو سامش دید،از گیتی امیدش گشت پاژین گون
رخش پر شرم و خشماگین،درون کاخ می پویید و می نالید
چه گویم پاسخ این مردمان کوی و هر برزن
که این نو رس،پری زادیست یا یک دیوزاده چون پلنگ ابلق
همی خشمش فزون گردید و آن کودک به کوهی سر به پروین سوده افکندند
همان کودک که سام یل ورا دستان و بندش کرده بد در کُه
برش سیمرغ مهرآورد و دایه گون ورا پرورد
فراز کُه کِه بُد آراسته لانش ز چوب صندل و چندن ابا داربو
گذشت ایام و این کودک همی بالید
پدر خوابی گران زو دید و با مردان موبد نیز اندیشید و بسگالید
جهان پویید و پورش را بر البرز کُه می دید کو انباز سیمرغ ست.
چو چشم سام شد روشن بدان نو گل
دلش شادان و لب خندان ورا نامید زال زر
یکی شاخ برومند و هنر پرورده سیمرغ
دو چشم و مژه اش چون کرف و مو چون برف و رخسار و لبان چون خون
دو بازو شیرفش،پیلی ژیان سرکش
سزاوار کیانی تخت می دیدیش او را پادشاهی داد در زابل.... 

#خُرم_سعیدی r
Telegram.me/khorram_saeedi


برچسب ها: خرم سعیدی ، عشق زال و رودابه ، شعر نو حماسی ،

یکشنبه 27 فروردین 1396

بردی دل

   نوشته شده توسط: خرم سعیدی    


« بٙردی دل »

دٙروازه تیا کالس واز

خٙرسس جُورِ جُوِ بهار

وِ هُونه بی درِ دلس دٙر اِی زٙی

اما دلِ کاردیم وِ کُولِ مُو

زیرِ چٙرتِ هٙف لا سینم مٙند

تا سٙیلوِ خٙرس وُ تٙش وُ برق سینس
وِ رٙو بِرن.

#خُرم_سعیدی
Ayapir2.ir
Telegram.me/khorram_saeedi


برچسب ها: خرم سعیدی ، بردی دل ، شعر نو لری ، شعر نو محلی بختیاری ،

سه شنبه 22 فروردین 1396

آسمانی پدران

   نوشته شده توسط: خرم سعیدی    

ﺧﺮﻡ ﺳﻌﻴﺪﻱ:
ﺧﺮﻡ ﺳﻌﻴﺪﻱ:
«آسمانی پدران»

«دل نوشته ای بی تامل در نبود پدر در این ایامی که از پدران یاد می شود»

قلمم کاش قلم می شد و دل
ز تپش باز بماند
وان زمانی که نوشتم:
«بابا،نان،داد».
تا چنین خواسته را
او نپوید همه عمر به شرم.
قهرمانان وطن،پدران این خاک
مردِ مردند به تمام معنا
قهرمانیش مدام
گردن آویز طلا را بنشاندند به دل
تخت شاهیش مدام
بذل مهرش جاری
دست خالیش،پرِ پر غنچه گل
دیده و دل گه گاه
گشت مهمان شقایق از شرم
تا در آورد دو نانی ز تنور دل خود.
ایستاده بر جور
جرمشان بود پدر
عاقبت باد فنا،گل خوش بوی ورا با خود برد.
زندگی در گذر است
آسیاب است به نوبت جاری
پدران آب روان
پدران مثل شقایق بگرفتند بغل اندر خاک
عرش لرزید ز جا زین ماتم
آسمان غمزده و ماتم زاست
دل بارانی ما خون بارید
قفس تنگ ترک دار دلم بال گشود
چشم بگشودم و دیدم پدرم باز نبود.

Telegram.me/khorram_saeedi


برچسب ها: خرم سعیدی ، آسمانی پدران ، شعر نو نیمایی ،

یکشنبه 13 فروردین 1396

غم شون

   نوشته شده توسط: خرم سعیدی    

ﺧﺮﻡ ﺳﻌﻴﺪﻱ:
« غم شون »

دٙوٍ دٙس تنگی زِمین وُ اُو شٙوا پهن وُ فراغِ ای زمسون دِی رٙه
تٙرکی سردِ بهار،کُم شٙون،جِر ای دا
دٙم صُو داشت ابی رُستم زا (۱)
سٙر وُ کُول همه جا بِر ای زی
پیش پا صُو کِه نُک کُه بپِره
تیه چشمه اگشی وُر مٍن دشت
دل تنگ آسمون،گُلس هی واز ای بی
هیرد هیرد،گاه اِری خرس تیه.
شٙوچٙری،میسمِ میسون چارنی دی سٙر اُوی
شُون گله نِ اٍرُوند،مین علفچر کِه خٙری بی اٙرباو
پٙریون،کاردیم کالی وِ وٙرس،تُند کی پا
خٙر وُ شله نٍ اورد مین بکال گوشه قاش
تٙش وُتُنگی کِر اِشکفت بِنا هُو واکار
دٙس وِیرد،پاتیل شه نه بکشی اِز تُربه
بُز کالی کِه بِکِی تیشترزا،شیر جِک دُو وُ بکی راس لِوی
کُه تٙش هی ابلیوست وُ اچرنی وِ هوا
کِتری سِه وِ کِلس لُق ای کند
دٙس گرم کی کُپِ چاله وُ وُلانی وِ یک وُ کیف ای کی.
شُون غارنی کُوْ تُو کینی کِه وِ دیر داری ایای
سگِ هُشکُو هُو بکی،ناد وِ دٙو رٙه وِ جلو
سگ صحاوس اٙشنی،دیم نا وُرمنِ کا دُونگ ندا
پا وِ پا صاحوِ سایه هُو اُوی ری وِ گله.

#خُرم_سعیدی سیزده فرودین ۹۵


برچسب ها: خرم سعیدی ، غم شون ، شعر لری بختیاری ، شعر نو بختیاری ، شعر نیمایی بختیاری ،

پنجشنبه 10 فروردین 1396

توان تابش

   نوشته شده توسط: خرم سعیدی    


«توان تابش »

روز خشمخوار
پیچیده در غبار
خشماگین و خاموش
چون چشم یتیم حسرت زده
سر و گوش انداخت.
پنجه خمتاب نور،در سینه صحرا
پا از خاک کشید
بوی مرگ روز
در خیالگاه خاک
با درد و دردمندی
در سنگ سنگ کوه
سنگر گرفته بود.
نرمه های نور
تاب ایستادنشان نبود
در قلمرو سیاهی
شب چموش،چون افعی پیر
برای ابد قدم تیز می کرد.
شاخه های خیال آسمان
با مرگ ستاره ها
خنجر خطی به سینه سیاه شب کشید
چتر نقره کوب شب از هوش رفت
در شانه سربی آسمان
دستان ماه میدان گسترد
در پاسخ تفنگ نور.

#خُرم_سعیدی. 

Telegram.me/khorram_saeedi


برچسب ها: خرم سعیدی ، تاب تابش ، شعر نو ،

پنجشنبه 10 فروردین 1396

بٙزیٙر ۲

   نوشته شده توسط: خرم سعیدی    


«بٙزیٙر ۲»

شٙوکُله نِ وٙرداشت
شال کٙد سست ای کی
سرِ وِرد سایه بٙنه
داسِ وا نُک زٙی گِل
ریس اِی گُوی تٙشک زیده انار
جُور مُور بی دینِ کار.
گِلی مٙشکِ گِری
اٙو قلا دٙریز کی
غُلغُل اٙو مین گِلی
قُرقُریس ای جُمنی
اٙو‌ وِ چیرٙوِ شُکه
دیم سِویلس ریسس
تٙهر اکی گٙردنسه کیف ای کی.
ای نیشت وا افتو
حُشک کی وا اُفتین
عرقِ بین دُو بُرگ
زیر لٙو هی ای خوند:
« گٙره وُ گٙرما»
«ای بی داد هی» 
« دلم زمنده»
« هر کی که گرنه کاشت»
« دا دا دا»
« نهلس نمهنه.....»
#خُرم_سعیدی    

Telegram.me/khorram_saeedi


برچسب ها: خرم سعیدی ، بٙزیر ، شعر نو بختیاری ، سعر نو لری بختیاری ، شعر نیمایی بختیاری ،

چهارشنبه 9 فروردین 1396

روزگار

   نوشته شده توسط: خرم سعیدی    


«روزگار »

خورشید،خسته و وامانده
به تندی پا می کشید
غروبی گلوگیر در راه
ابرها در ته دنیا گم
رود باد یکبند به ناله
خرمنی از خاک،غروب را می آشفت
ابری بر چشم خورشید کشید
کلام نور،در کامش خشکید
ماه نیلی پوش،از ترس شب چشم می دوانید
ستاره نک کوه بنه بر زمین نهاد
شب زلال و گود
شناور در چاه پندار
شلاق بر جان برهنه سپیده می نواخت
اندوه دل شکن به پرواز
غده غم در سینه ترکید
سپیده زیر سم اسب می روید؟
آسمانِ سیاه،روح خود را می جوید
چشم بر مرداب بی نیزار شب خیره
همه چیز زیر شانه شب گم
خاموشی بی پایان در شط خیال غرق
باز شب به پرواز

#خُرم_سعیدی 

Telegram.me/khorram_saeedi


برچسب ها: خرم سعیدی ، روزگار ، شعر نو نیمایی ،

جمعه 4 فروردین 1396

ولات بختیاری

   نوشته شده توسط: خرم سعیدی    


« ولات بختیاری»

گُمب گل اِی گُو وِ گل،گٙو تو بیو وا جلو
دام وُ دٙدو مو تونی،پاته بکش زی برو
سٙوزه وِ چی اٙو وِ دٙو،اٙو وِ دٙو وُ رُو وِ رٙو
باد دو زلف هونه، شونه اکی رٙو وِ رٙو
رهده وِ هوش اُو چنو،رُو روون مین جو
تُر اخوره واگلو،چی کلو و ُمه ی نٙو
گل انیشت مین او،آینه و مه ی نو
خنده منِ ریس وُ گُو،عید اُوی دی بیو
عیسِ گُل آسمون،وٙسه وِ لٙم یٙ دٙمون
تا کِه تیه بـر کُنه،برچ ازنه نٙو وِ نٙو
جِست وُ بغل زٙی گِری،گِیل جوه دا وِ شیر
سٙوزه کِه ری ایگوشی،هر دُو تیاسه وِ خٙو
اُو حُنکی باد صُو،کِرده دٙم مشک واز
جون اگره بزگر از،بُوی هو وٙخت درو
گٙل گٙلِ اُو بُندیل،بٙنگ اگن مین تنگ
هاچق گُل ویدنه یا گِل وُ بردا وُ اٙو
بیوی گل ریگشون،خواس وِ دُوا آسمون
بٙس وُ گره زی دلس،نا وِ دلِ هو گرو
کنگرِ دندونه ای،زلف کُهِ شونه زٙی
اُو دٙم صُو صٙوق،واز بکی راز شٙو
فاش اٙوی راز گل،هاچق دومای پیر
خرس اریزه همس،تٙش تشیه پُر وِ تٙو
گُوی کِه قول«اٙری»نُمزدِ اٙشنی وٍ نٙو
پازنٍ پا وِ کاو،کوگ نٙر اینا وٍ دٙو
کوگ اِغرمنه وِ غم،تنگٍ دلس بیش وُ کم
گُمب کلوس ای دٍری،زیر همو برف نٙو
نٙشم وُ چه خیفن همه،بٙرد وُ دِرهدای کُه
تا بِرسه وٍ گل وُ چٌشمه وُ اٙوٍ بِرٙو
تٙش اگشن اُو گلا،بند ابندن وٍ نا
شاه سوارن همه،هیرد وُتلو واز وُ خٙو
لٙرسه دلِ مُو همس،جور اٙو وُ مه ی نٙو
تی نگُشم ری ولات،مرگ بگو گو برو

#خُرم_سعیدی
Telegram.me/khorram_saeedi


برچسب ها: خرم سعیدی ، شعر محلی بختیاری ، شعر لری بختیاری ، ولات بختیاری ،

جمعه 20 اسفند 1395

مال چواسه

   نوشته شده توسط: خرم سعیدی    


« مال چواسه »

جُورِ بازبازک اِبازن شِو وُ رُو
آسمون واز وُ فراق
شٙوِ پر رازِ نهاده سٙرِ شُون
جُورِ « هرکول» زمون.
دیِ شو بال اِگُشه
یابو آسارنه بٙسه سرِ سٙرد آخورِ کُه
لچک الماس نما نادِ وِ سر اِی دٙونه
شٙوکُله مٙه نِه نهاده گُر سر فیس اِکُنه
وا لِورگ باد صٙوق
گرگ لُوق ناد وِ دٙو
غولِ سایه وِ شتاو ای ورگشت
کاکونگ زیر شُکه
داغ دل ایخونه
یُو چِه مالیه دیه
کِه چنو دٙمبٙرده
همه چیس هید چواسه ایچو
ظلمونی بگریسونِ وِ چی «اسکندر»

#خُرم_سعیدی ۹۵خورشیدی
Telegram.me/khorram_saeedi


برچسب ها: خرم سعیدی ، شعر نو لری بختیاری ، شعر نو بختیاری ، شعر نو لری ، مال چواسه ،

جمعه 20 اسفند 1395

وصال صبح

   نوشته شده توسط: خرم سعیدی    

خرم سعیدی:
« وصال صبح »

سایه دنبال سایه سیاه،نرم نرم
آفتاب را ربود در کام دورها در پناه خود
آغوش مغربی ماه
با کاکل نقره ای
چنگ در چشم پرده زمخت شب
با شیهه خشم،ته مانده شب را درهم نوردید
نسیم خاموشی سد غم سیاه
یال به قهر می افشاند،
راه دل می آزرد.
بانگ خروسی،آغوش خواب می گشود
عقبه شب را عقب راند
خیال نیش آفتاب
جای پای زجر کینه های بی زبان
که خوار کش گریه گردیده بود
دورادور،به کلاه کوه نوید می داد.

#خُرم_ سعیدی زمستا۹۵ خورشیدی
Telegram.me/khorram_saeedi


برچسب ها: خرم سعیدی ، شعر نو نیمایی ، وصال صبح ،

پنجشنبه 19 اسفند 1395

هوشوی

   نوشته شده توسط: خرم سعیدی    

ﺧﺮﻡ ﺳﻌﻴﺪﻱ:
« هوشٙوی »

دٙم تیه حُشک دِرهد
چشمه ایزید وِ در
مِثِ بِسِدِ سِبید
مٙهیه هٙی اِبِلیوه شٙو وُ رُو
تُر خُوره رٙه اِبُره
وِ رٙهِ دیر اِره
اِرٙسونه خُوسه وِ تِشنه ولات
هُو هِدک شیشه جُون.
همی اِمرو وُ صُوا
جُون اٙیر بُردیم دٙر
دٙسِ « ریز گرد» کٙلُو
هُوشٙوی پُک اِ کُنیم اِی میریم
چینکه چٙه کندن سیس
اِبُرن وُ اِ بٙرن چی بٙهیگ خین بٙس
وِ غٙریوی وُ غریوی رٙهٍ دیر
قولِ « افسر» گودنی:
اٙویه چی لیره
صحاو ای اٙوِ خُو
گاشه امرو یا صو
تِشنهی اِی میره

#خُرم_سعیدی زمستان ۹۵
Telegram.me/khorram_saeedi


برچسب ها: خرم سعیدی ، هوشوی ، سعر محلی بختیاری ، شعر لری بختیار: ،

دوشنبه 16 اسفند 1395

گلستونی ولات

   نوشته شده توسط: خرم سعیدی    


« گلستونی ولات »

وُلاتِ خُوه ایما،چِه بی دٙنگِ وُ بی فٙنگ. وِ نُو گُل وٙنه وا نا وُ زٙنه میخک تری من تُرنه، سر اٙنگُستِ حٙنا بـنده هُو وا هٙر گُلِ پینه، سرِ هٙرِ چشمه وٙنه سا کِه تا اُو اٙوِ سٙردِس وِ گِلی پازن وُ کوگون بنشینه، بخوره تُر بِرسونه خُوسه وٍ رُو. هُو وارازنه خُوسِ جُورِ بٙهیگی کِه پُرِ فیسِ دُوا نازْ کٙشه بارِ هُنه هٙر شٙو وُ هٙر رُوی زٙمونه.
نٙیدی تُو دُوارته کِه گُل بٙلگِ دِرهدا، وِ جُورِ دٙفٙکی خٙیف وُ چی کوگِ نٙری باز اِبازن وُ اِخُونن یَ دُو بیتی وِ شُلیل وُ گُل گیس وُ غم یاریار،صداسون اِرٙسه گوشٍ کٙهو پیر،اِبُو هاچق وُ اِی جُمنه رکاوِ گُل اٙورا وُ گه گا اِغِرِمنه،مِثِ یَ نٙره پلنگی وِ مِن جنگ وُ اِریزه همه ی اٙوِ تیاسه سٙرِ هٙر کُول وُ کمر تا کِه رٙوون بُو دُو هزار چٙشمه یِ چی اٙوِ تیه پاک.
کُر مٙندیه کِر تُو وِ تـهِ وار وُ نٙدونی کِه سراپای ولات،پُرِ پُرس هِید گُل خٙش بُو کِه و ِ یاقوتن وُ فیروزه وُ گوهر، اِگُهی پیر هنرمند،نِشونده کُلِ اُونُونه میونْ تاج لُری شاه،کِه عادل هِد وُ جاس هِید میون دلِ کُل مردم ایرون،یا یٙو تُو وِ سُوسٍه(۱) بِنیر گُل کِه اِسُوسه وُ چُنُو غُف اِزنه دٙر وِ جُور، مُور جلالی کِه جٙغلْ یٙلِ فضول رِیدنه اٙو وُرمِنِ لُنٙس،یا باز چُنُو بُوی اٙوندُول وُ کِلوسْ دل اِنٙوازه کِه اِگُوی تُو کِه هزار مٙقلِ پُر تٙش بِوٙنی فِنج وُ بِریزه بـٙن وُ کازُل وِ منِ دشت.
تُو مٙه نِه بِنه کِه وِ خجالت اِگُرُوسه مِنِ اٙورا وِ وٙرِ کُه کِه هُو، جُورِ لِوینه سٙر وُ ریس آرد گِریده وُ شِور جُورِ پٙلِ زال،نهاده وِ سٙرس بٙرفِ چه کافور. بِنیر کُه چه بُلنده وُ مِثِ پٙل مٙنیجه خُو دراره هُو یکیسِه وِ منه چه،هُو چُنُونه کی اِگُوی رُسٙمِ دٙورون سٙرس رٙهده مِنِ اٙور وُ اِجٙرنه لٙوِ شٙونه وِ مِنِ کُلِ ولاتای خُوه لُر،یٙو باز بنه باندیل اِز هُوبٙره تا غازغلونگی کِه وِ دیر وٙیدِنه سی دیدنه رِیِ وِ بهشت خُوترِ اِی کُه وُ ولاتِ لُرِ ایرون.
نی رِه مُو وِ ویرم ریِ گلرنگ همه کُهنه ولاتا کِه اٙوس گُلِ گُلاوه وُ حتا خار بیاوون هُو زنجیر کُنه پای دل وُ بٙنده مِنِ شٙو،مثْ بیجن وُ اُو چه وُ تُو دُونی کِه لُرون هاچقِ کٙد بٙسه یِ اِی کُهنه ولاتن،مِهرس منِ جُونسون همه جا لُونه کُنه جُورِ گِرفگاری اُو کُرِ لٙلر یا کِه هٙمو شُون وُ گُلٍ گیسِ کِه دُونی....
(۱) سوسه= تلفظ نام سوسن در زبان مردم محلی

#خُرم_سعیدی زمستان۹۵ خورشیدی


برچسب ها: خرم سعیدی ، بحر طویل لری ،

پنجشنبه 12 اسفند 1395

غمخوارک

   نوشته شده توسط: خرم سعیدی    

خرم سعیدی:
«غمخوارک »
شاخ و برگ آمالش در بهار زرد
جای پای اره غم،بر رخسارش 
چشمه مژگانش،خانه دل را آب می زد
در ایام شباب شادی،
در وادی غم غوطه ور
مادر،درِ خانه تنهایی دل را بسته
تا آه وحشی بند نگسلد
و حصر سیاه حسرت
در دل کودکش جوانه نزند
در تحویل و تحول ایام نکبتی

#خُرم_ سعیدی زمستان۹۵ خورشیدی


برچسب ها: خرم سعیدی ، غمخوارک ،

چهارشنبه 4 اسفند 1395

امبار اندو

   نوشته شده توسط: خرم سعیدی    

:« پنجم اسفند،روز سپندگار مز،مصادف با روز جهانی زبان مادری»
«امبار اندُو»

اٙورِ شٙه،شُونه وِ شُونه هِدن،جُور دُوتٙرکِه سُوار
کُه ی پیر،پشت وِ پشتٍ یٙکن،نیم وِ تاریکی وُ نیم دیه رُوشِنن
اُو شوِ پا وِ رِکاو،وا حُنکی هِد حساو
پشتِ کُله کُه وِ دیر،جور یٙ دیو سیا،ریس و بالا نها
شٙو دینِ افتو وٍ دٙو،پشت بیاوون سُوار
مٙه نِه بِنٙه کِه چطو،پشت تُل وُ مُل وِ دٙو،شٙلِه وُ لُق اِی کنه جور یٙ اٙولاق پیر
تیلهِ مٙه نُوبٙتی،پُی سٙر وُ پاسُون پتی،تیف زنن یک یکی،مِن سر وُ ری آسمون
کهنهِ نورا سُوار،هی اِبلیون وِ دیر،جُق اِخورن مین یک جور سر مُورجِلال
زیر تل آسمون،زیده هُو زِل هٙر دمون
کدِ دلس بُوره وِ،زیر زیاتی بار
خرس وٍ مرزنگ رٙوون،جور جُو مٙرغُلون
هُو وِ گِمونس رسه،طاله بختس سیا،جور سر زلف شو
هی اِغِرمنه اگو:جور زمون نها،بازِ دلم مُفتلا
مو‌ وِ دٙو وُ نون وِ دٙو،جور جن وُ بسملا
گُوم گگوم مر چته،ای گُدٙره روزگار
غارنه وِ مٙزگ سر،هی اِگو ای کُر میر،قاوضی یا کور وُ کر

#خُرم_سعیدی زمستان۹۵ خورشیدی


برچسب ها: شعر نو محلی بختیاری ، شعر نو نیمایی بختیاری ، شعر نو لری بختیاری ، خرم سعیدی ، امبار اندو ،

پنجشنبه 28 بهمن 1395

پیکار درد

   نوشته شده توسط: خرم سعیدی    

خرم سعیدی:
«پیکار درد»

«برای مظلوم ترین خاک،خوزستان قهرمان»

آغوش مشت دشت
در سرخناک خاک
تن به چنگ جنگ داد.
دستٍ بسته بوته ها
در گوی گل چشمان قطره غرق
عشق بهار،در گنگنای ناله گم
صدای سایش پاهای متحد
رنگ خواب غبار را زدود
جوانه غرور نور
زیر سایه ها پنهان
خواب سیاه آفتاب را می رباید
سینه باد داغ،دود در چشم خواب می ساید
مزرعه دل،در هوای شیشه ای صبحدم
چون دم مار زندگی
شانه به شانه روزگار تلخ
با دو همزاد درد و کار
به ناچار پندار بهار
پیکار درد را تحمل می کند.

#خُرم_سعیدی غباری زمستان ۹۵ خورشیدی
Telegram.me/khorram_saeedi


برچسب ها: پیکار درد ، خرم سعیدی ، شعر نو ، شعری برای خوزستان ،

یکشنبه 24 بهمن 1395

غم خورشید

   نوشته شده توسط: خرم سعیدی    


« غم خورشید »

خروش خون خورشید
پای گردانید،از کهن کار سیه کاسه.
پرده تار ماه
در دشت پشت روز
می دروید حاصل مزرعه گندمزار سیاه.
خوشه خرمن خنجرگزاران
آن شنگولان خوش باش و خوش نواز
در شٙکرخواب دیبای دیبقی
با ناز کمان ناوک
صبر از برگ برگ دریای دل ربود.
گلمیخ زخم رخ یاران آسمان
سیه پوش کرد خیل خیال رفیق شفیق
در غم یک خورشید و هزارهزار شب.

#خرم_سعیدی زمستان ۹۵ خورشیدی
Telegram.me/khorram_saeedi


برچسب ها: غم خورشید ، خرم سعیدی ، شعر نو ،

پنجشنبه 14 بهمن 1395

آسمونی مردم

   نوشته شده توسط: خرم سعیدی    


«آسمونی مردم»

خٙوٍ خال خیالت
غُوار غم ریزه وِ دلِ بی قرار
اٙی بی سوزه زار،زمستونی بهار
دِهون تفنگت بی فریاد داد
لشکر اور کورت،سوار سینه کُه
سر گرم بازی سایه وُ زِمین
چی گله گرگی اٙویده وِ رٙم
بادِ بادلوی آواره بیاوون 
بی گرت لیله وِ دٙو
اِژدهای شو وُ کُه دٙس داده یک
چی دالوی پوز بسه و قهر
دشنت نشسه و پوست سینه
وا غیظ و غضو
خوشی مردم خورن
مین ای زمون شیم.

#خُرم_سعیدی زمستان۹۵خورشیدی


برچسب ها: شعر لری ، شعر بختیاری ، شعر لری بختیاری ، شعر نو بختیاری ، خرم سعیدی ، آسمونی مردم ،

یکشنبه 3 بهمن 1395

جاودان مردان

   نوشته شده توسط: خرم سعیدی    


«جاودان مردا»
تقدیم به آتش نشانان قهرمان
(آدمی تا زمانی که سختی های خودش را می فهمد زنده است،اما وقتی رنج دیگران را درک کرد انسان است. تولستوی)

بی رحم و هولناک،آن دیو آتشین
آن اژدهای سرخ
آه دلش دمان 
زرد است از خجالت و گاه هست روسیاه
از عزم و تلاش تو 
شعله،سر فرو آورد و قامت نموده خم
حتی دیوار بی قرار بهمن آوار
بنهاده سر به پای تو
ای جاودانه مرد
جانت غرامت نبرد
در سوگ مرگ زا
شعله حسرت ظفر به دل
در هجر یاران جان نبرد 
باران دیده ات ،گشتست مشتعل
ای جان به کف عزیز،آتش نشان جان
بنگر به اشک رحمت ایران،مادران
بر جاودان شدگان کهن دیار
در قحط سال انسان این زمان 


#خرم_سعیدی زمستان ۹۵ خورشیدی


برچسب ها: جاودان مردان ، شعری برای آتش نشانان قهرمان ، آتش نشان شهید ، خرم سعیدی ،

تعداد کل صفحات: 17 1 2 3 4 5 6 7 ...